Γραπτό θεῖο κήρυγμα Κυριακῆς πρό τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ

 

(11 Σεπτεμβρίου 2022)

Τό τρισμακάριστο Ξύλο

 

«Καί καθώς Μωϋσῆς ὕψωσε τόν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ,

οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τόν υἱόν τοῦ ἀνθρώπου» (Ἰω. γ', 14)

 

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,

Εἶναι γνωστή ἡ ἱστορία τοῦ χάλκινου φιδιοῦ στήν ὁποία ἀνα­φέρεται τό σημερινό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα. Λόγῳ τῆς ἀγανα­κτήσεως τοῦ ἀχαρίστου Ἑβραϊ­κοῦ λαοῦ ὁ Θεός ἔστειλε φίδια, πού σκόρπιζαν τόν θάνατο. Ὁ Θεός ὅμως πάλι λυπήθηκε τόν λαό καί διέταξε τόν Μωϋσῆ νά κατασκευάση ἕνα χάλκινο φίδι, τό ὁποῖο ὅταν τό ἔβλεπαν οἱ Ἑβραῖοι θεραπεύονταν ἀπό τά δαγκώματα τῶν φιδιῶν (Ἀριθ. κα', 8-9). Τό ἱστορικό αὐτό γεγονός προσαρμόζεται κατά δύο τρόπους στήν περίπτωση τοῦ Χριστοῦ, σύμφωνα μέ δύο ἐκκλησια­στικές ἑρμηνεῖες.

 Κατά τήν πρώτη καθιερωθεῖσα ἑρμηνεία τό χάλκινο φίδι εἶναι τύπος τοῦ Ἐσταυρωμένου Χριστοῦ. Ὅπως ἐκεῖνο εἶχε μέν σχῆμα φιδιοῦ δέν εἶχε ὅμως δηλητήριο, ἔτσι καί ὁ Χριστός εἶχε μέν σῶμα ἀνθρώπινο, ἀλλά δἐν εἶχε τήν ἁμαρτία. Οἱ Ἑβραῖοι ἔβλεπαν τό χάλκινο φίδι καί θαραπεύονταν ἀπό τά δαγκώματα τῶν πραγματικῶν φιδιῶν. Οἱ Χριστιανοί βλέπουν τόν Ἐσταυρωμένο Χριστό, λαμβάνουν τήν Χάρη Του καί θεραπεύονται ἀπό τά δαγκώματα τῶν νοητῶν φιδιῶν, τῶν πονηρῶν πνευμάτων. Ὁ Ἐσταυρωμένος μᾶς χαρίζει ὑγεία πνευματική, κάθαρση ψυχική, αἰώνια ζωή, εἰρήνη ἀνεκλάλητη.

 Κατά τήν δεύτερη ἑρμηνεία τό χάλκινο φίδι δέν εἶναι τύπος τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ἀντίτυπός Του. Ἔτσι ἑρμηνεύει τήν περίπτωση αὐτή ὁ ἄγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος σέ ὁμιλία του στό Πάσχα. Δηλαδή, τό χάλκινο φίδι εἶναι τύπος τῆς νεκρώσεως τοῦ νοητοῦ ὄφεως, τοῦ διαβόλου, πού ἔγινε μέ τήν σταυρική θυσία τοῦ Χριστοῦ. «Καί σώζει τούς εἰς αὐτόν ὁρῶντας οὐχ ὅτι ζῆ πιστευόμενος, ἀλλ᾿ ὅτι νενέκρωται...». Μέ ἄλλα λόγια ὁ Χριστιανός πού πιστεύει ὅτι ὁ διάβολος νεκρώθηκε καί ἔχασε τήν δύναμή του ἀπό τήν μεγάλη δύναμη τοῦ Χριστοῦ, αὐτός σώζεται καί προχωρεῖ στήν πνευματική του ζωή.

 Καί οἱ δύο αὐτές ἑρμηνεῖες, ὅτι δηλαδή τό χάλκινο φίδι, τύπος τοῦ Ἐσταυ­ρωμένου Χριστοῦ ἤ ἀντίτυπός Του, δείχνουν ὅτι ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ εἶναι μεγάλη δύναμη, νέκρωσε τό κράτος τοῦ διαβόλου καί διά τῆς δυνάμεώς του νικᾶμε ὅλες τίς δυνάμεις τοῦ πονηροῦ.

Πολλά γεγονότα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης προτυπώνουν τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἡ ράβδος τοῦ Μωϋσέως, πού ἄνοιξε καί ἔκλεισε τήν Ἐρυθρά θάλασσα, τό ξύλο πού γλύκανε τά πικρά νερά τῆς Μερρᾶ κλπ. Πρέπει, ὅμως, νά παρατηρηθῆ ὅτι τά γεγονότα αὐτά δέν εἶναι ἁπλές προτυπώσεις τοῦ Σταυροῦ, ἀλλά βίωση τοῦ μυστηρίου τοῦ Σταυροῦ. Σταυρός, κατά τούς ἁγίους Πατέρας, εἶναι ἡ προαιώνια ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, πού ἔσωζε τούς ἀνθρώπους πρό τοῦ Νόμου, μετά τόν Νόμο, πρό τῆς ἐνανθρωπήσεως, κατά τήν ἐνανθρώπηση καί μετά ἀπό αὐτήν.

 Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς σέ μιά ὁμιλία του ἀναπτύσσει τήν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ἕνας εἶναι ὁ Σταυρός, ἀλλά οἱ φίλοι του εἶναι πολλοί. Ὑπάρχουν φίλοι τοῦ Σταυροῦ καί πρίν ἀκόμη ἐμφανισθῆ. Τό μυστήριό Του καί ἡ Χάρη Του ἐνεργοῦσε καί στούς Προπάτορας. Ἡ ἐντολή τοῦ Θεοῦ στόν Ἀβραάμ νά ἐξέλθη ἀπό τήν πατρίδα του καί τήν συγγένειά του, ἡ φωνή πού καλοῦσε τόν Μωϋσῆ νά ἀνέλθη στό Ὄρος Σινᾶ, εἶναι βίωση τοῦ μυστηρίου τοῦ Σταυροῦ.

 Ἡ ἐνέργεια τοῦ Σταυροῦ εἶναι τριπλῆ. Ἡ πρώτη εἶναι ἡ ἀπομάκρυνσή μας ἀπό τήν ἁμαρτία, ἡ δεύτερη εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση τῆς ἁμαρτίας ἀπό μᾶς καί ἡ τρίτη εἶναι ἡ θεωρία τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, διά τοῦ μυστηρίου τοῦ Σταυροῦ. Τό ἱστορικό γεγονός τῆς Σταυ­ρώ­σεως καταλλάσσει τόν ἄνθρωπο, διότι ἡ ἀνθρώπινη φύση διά τῆς ὑποστατικῆς ἑνώσεως μέ τήν θεία φύση ἔγινε κατά φύση πηγή τῆς ἀκτίστου Χάριτος. Ἑπομένως δέν πρόκειται γιά ἁπλῆ προτύπωση τοῦ Σταυροῦ στήν Παλαιά Διαθήκη, ἀλλά γιά βίωση τοῦ μυστηρίου τοῦ Σταυροῦ.

Ὅλα αὐτά δείχνουν ὅτι τό σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ δἐν εἶναι ἕνα ἁπλό σχῆμα, ἀλλά αὐτό πού μεταδίδει τίς ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ. Ἡ μεγάλη δύναμη τοῦ Σταυροῦ δέν ὀφείλεται σέ αὐτό καθ᾿ ἑαυτό τό σχῆμα, ἀλλά στόν Χριστό πού εἶναι Ἐσταυρω­μένος πάνω σέ αὐτό. Ἀπό Αὐτόν ἀντλεῖ τήν δύναμη καί τήν Χάρη.

 Ἑπομένως, ὁ Σταυρός δἐν εἶναι ἕνα μαγικό ὄργανο, ἀλλά «ἡ ζωοποιός δύναμις τῶν θείων ἐνεργειῶν». Ἔτσι ἐξηγεῖται ὅτι ἡ σφράγιση διά τοῦ Σταυροῦ εἶναι τό ἀπαραίτητο γνώρισμα ὅλων τῶν μυστηρίων καί τῶν μυστηριακῶν τελετῶν τῆς Ἐκκλησίας. Γιά παράδειγμα, τό νερό τῆς Κολυμβήθρας ἁγιάζεται διά τῆς καθόδου τοῦ Παναγίου Πνεύματος, διά τῆς σχηματίσεως τοῦ Σταυροῦ. Τό ἴδιο γίνεται καί στό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας. Στό «μεταβαλών τῷ Πνεύματί σου τῷ ἁγίῳ» ὁ ἱερεύς σφραγίζει τόν ἄρτο καί τόν οἶνο καί μεταβάλλονται σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ. Στό Μυστήριο τοῦ γάμου μέ τήν ἐκφώνηση «στέφεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ... τήν δούλην τοῦ Θεοῦ...» ὁ ἱερεύς σχηματίζει τόν Σταυρό. Γι᾿ αὐτό τονίζει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ὅτι «ὄχι μόνον ὁ λόγος τοῦ σταυροῦ καί τό μυστήριο, ἀλλά καί τό σχῆμα εἶναι θεῖο καί προσκυνητό, διότι εἶναι σφραγίδα σεβασμία καί τελειωτική ὅλων τῶν θαυμασίων καί ἀνεκφράστων ἀγαθῶν, τά ὁποῖα προέρχονται ἀπό τόν Θεό».

Πολλές φορές κάνουμε ἐπάνω μας τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ. Οἱ λόγοι γιά τούς ὁποίους γίνεται αὐτό εἶναι πολλοί. Θά ἀρκεσθοῦμε στήν ἀπαρίθμηση τῶν κυριοτέρων. Πρῶτον, ἐκφράζουμε τήν εὐ­γνωμοσύνη μας πρός τόν Χριστό, πού μᾶς ἀγάπησε μέχρι Σταυροῦ καί μᾶς ἔσωσε. Δεύτερον, ζητᾶμε τήν Χάρη καί τήν εὐλογία Του γιά νά νικήσουμε τά πάθη καί νά ἐκδιώξουμε τόν πολυμήχανο ἐχθρό. Τρίτον, σχηματίζουμε ἐπάνω μας τόν Σταυρό γιά νά σταυρώσουμε τούς κακούς λογισμούς, τίς πονηρές ἐπιθυμίες καί τήν ἀχαλίνωτη καί διεστραμμένη θέληση, πού μᾶς ἀπομακρύνει ἀπό τόν δρόμο τοῦ Θεοῦ. Τέταρτον, μέ τό σχῆμα τῆς χειρός ὁμολογοῦμε τό δόγμα τῆς Ἁγίας Τριάδος καί τό δόγμα τῆς ἀσυγχύτου καί ἀδιαιρέτου ἑνώσεως τῆς θείας καί ἀνθρωπίνης φύσεως στό Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Δηλαδή, μέ τά τρία δάκτυλα ἑνωμένα ὁμολογοῦμε τήν Ἁγία Τριάδα καί μέ τά δύο ἄλλα τήν Θεανδρικότητα τοῦ Χριστοῦ. Πέμπτον, ὁμολογοῦμε ὅτι θά ζήσουμε σταυρική ζωή, θά ἀγαπήσουμε τήν ἄσκηση, θά θυσιάσουμε καί τήν ζωή μας ἄν ὁ Κύριος τό ἐπιτρέψη, ὅπως τό ἔκαναν οἱ ἅγιοι Μάρτυρες καί γενικά, ὅπως ἔζησαν ὅλοι οἱ ἅγιοι. Γι᾿ αὐτό, ὅταν ἀσπαζόμαστε τίς εἰκόνες τους κάνουμε τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ.

 Ἡ δύναμή μας, ἡ δόξα μας καί ἡ ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μας εἶναι ὁ Τίμιος τοῦ Κυρίου Σταυρός, ὁ ὁποῖος ἀντλεῖ δύναμη ἀπό τόν Ἐσταυρωμένο Χριστό. Γι᾿ αὐτό, σταυρώνοντας τό σῶμα μας, ἄς προσευχόμαστε μέ ὅλη τήν δύναμη τῆς ψυχῆς μας: «Σταυρέ τοῦ Χριστοῦ σῶσον ἡμᾶς τῇ δυνάμει σου».

 

Ὁ Τοποτηρητής Μητροπολίτης

+ Ὁ Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱερόθεος

 

Μεθέορτος Εσπερινός και ιερά Λιτανεία στο Γαλατά Μεσολογγίου

Τον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Γενεσίου της Υπεραγίας Θεοτόκου στο Γαλατά Μεσολογγίου επισκέφθηκε σήμερα, το απόγευμα, Πέμπτη 8 Σεπτεμβρίου 2022 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου και Τοποτηρητής της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Ιερόθεος.

Ο Σεβασμιώτατος χοροστάτησε στην ακολουθία του μεθέορτου πανηγυρικού Εσπερινού και στη συνέχεια προεξήρχε στην λιτάνευση της ιεράς Εικόνος της Υπεραγίας Θεοτόκου στους δρόμους του χωριού.

Κατά το κήρυγμά του ανέλυσε τις πρώτες φράσεις του Απολυτικίου της σημερινής εορτής: «Ἡ γέννησίς σου Θεοτόκε, χαράν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οἰκουμένη».

Κατ’ αρχάς ανέλυσε ότι η γέννηση ενός ανθρώπου είναι σπουδαίο έργο και προξενεί μεγάλη χαρά στους γονείς και το περιβάλλον τους, αλλά και γενικότερα σε όλη την κοινωνία, γιατί γεννιέται ένας άνθρωπος που θα προσφέρει με τα ποικίλα χαρίσματά του.

Ο Χριστός, λίγο πριν το πάθος Του, αναφέρθηκε στους μαθητές Του στο θέμα αυτό και είπε: «ἡ γυνὴ ὅταν τίκτει λύπην ἔχει, ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα αὐτῆς. Ὅταν δὲ γεννήση τὸ παιδίον, οὐκέτι μνημονεύει τῆς θλίψεως, διὰ τὴν χαρὰν ὅτι ἐγεννήθη ἄνθρωπος εἷς τὸν κόσμον».

Πράγματι η γέννηση ενός παιδιού είναι υπόθεση χαρμολύπης∙ λύπης για τον πόνο, χαράς για τη γέννηση ενός ανθρώπου.

Από αυτό ο Σεβασμιώτατος έλαβε αφορμή για να πει, ότι όλες οι γεννήσεις, ψυχολογικές και πνευματικές, και όλες οι ωριμάνσεις προϋποθέτουν πόνο, αλλά αυτός ο πόνος οδηγεί στη χαρά. Αυτό χαρακτηρίζεται ως «γονιμότητα των κρίσεων». Κάθε κρίση, σωματική, ψυχολογική, κοινωνική, αν αξιοποιηθεί σωστά οδηγεί σε πνευματική ωρίμανση.

Στη συνέχεια είπε ότι η γέννηση της Παναγίας δημιούργησε μεγάλη χαρά σε όλη την οικουμένη, γιατί από αυτήν ανέτειλε «ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης», ο Χριστός. Χάρηκαν όλοι οι προφήτες που προανήγγειλαν τη γέννησή της και χαιρόμαστε από τότε όλοι εμείς. Όμως, όλη η χριστιανική οικουμένη δεν χαίρεται κατά τον ίδιο τρόπο. Οι Προτεστάντες υποτιμούν το πρόσωπο της Παναγίας και οι Ρωμαιοκαθολικοί την υπερτιμούν ως «συλλυτρώτρια». Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί χαίρονται πραγματικά με την ορθόδοξη θεολογία, γι αυτό ψάλλουμε «Σέ Θεοτόκε ὁρθοδόξως μεγαλύνομεν»

Στην ακολουθία του Εσπερινού συμμετείχαν με πολλή ευλάβεια οι κάτοικοι και οι επισκέπτες του Γαλατά μεταξύ αυτών ο Δήμαρχος Ναυπάκτου κ. Βασίλειος Γκίζας, Πολιτευτές, Αντιδήμαρχοι και άλλοι εκπρόσωποι τοπικών φορέων.

 

Μπορείτε να δείτε φωτογραφίες στον ακόλουθο σύνδεσμο      https://photos.app.goo.gl/PP7JfEsVPuAzPv1q7

Η εορτή του Γενεσίου της Θεοτόκου στην Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας

Την εορτή του Γενεσίου της Υπεραγίας Θεοτόκου πανηγύρισε με λαμπρότητα η Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας την Πέμπτη 8 Σεπτεμβρίου 2022.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου και Τοποτηρητής της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Ιερόθεος την παραμονή της εορτής μετέβη στην γυναικεία Ιερά Μονή Γενεσίου της Θεοτόκου Ρέθα Βάλτου, όπου θησαυρίζεται η θαυματουργή ιερά Εικόνα της Παναγίας της Αρεθιώτισσας, της «Κυράς του Βάλτου» και χοροστάτησε στην ακολουθία του πανηγυρικού Εσπερινού.

Στην ιερά ακολουθία συμμετείχαν οι κληρικοί της Αμφιλοχίας και όλων των χωριών της ευρύτερης περιοχής, ενώ τους ύμνους απέδωσαν θαυμάσια ιεροψάλτες της περιοχής.

Ο Σεβασμιώτατος στο κήρυγμά του ανέλυσε ένα χωρίο από τα αναγνώσματα που διαβάστηκαν στην ακολουθία του Εσπερινού, από τον προφήτη Ιεζεκιήλ που έδρασε προφητικά κατά την διάρκεια της αιχμαλωσίας των Ιουδαίων στην Βαβυλώνα, τον 6^ο αιώνα π.Χ.

Πρόκειται για μια προφητεία που αναφέρεται στην Υπεραγία Θεοτόκο που θα γεννούσε τον Χριστό. Ο Θεός του έδειξε την πύλη του νέου Ναού, που ήταν προς ανατολάς, και του είπε: «ἡ πύλη αὕτη κεκλεισμένη ἔσται, οὐκ ἀνοιχθήσεται, καὶ οὐδεὶς οὑ μὴ διέλθῃ δι' αὐτῆς, ὅτι Κύριος ὁ Θεὸς ᾿Ισραὴλ εἰσελεύσεται δι' αὐτῆς, καὶ ἔσται κεκλεισμένη». Εδώ, δηλώνεται προφητικά, πριν έξι αιώνες, η αειπαρθενία της Υπεραγίας Θεοτόκου. Η Υπεραγία Θεοτόκος είναι η πύλη προς ανατολάς που θα ανοίξει μόνον για να περάσει ο Κύριος, ο Θεός και πάλι θα κλείσει.

Στη συνέχεια ο Θεός είπε στον Προφήτη Ιεζεκιήλ: «διότι ὁ ἡγούμενος, οὗτος κάθηται ἐπ’ αὐτήν τοῦ φαγεῖν ἄρτον». Εδώ, φαίνεται ότι ο Θεός δεν θα περάσει απλώς από την Παναγία, αλλά θα καθίσει και θα φάγη άρτον, δηλαδή θα προσλάβει την ανθρώπινη φύση από την Μητέρα Του, όπως αποφάνθηκε και η Γ’ Οικουμενική Σύνοδος, η οποία θα γίνει Θεοτόκος.

Επίσης, τόνισε, ότι εδώ ο Χριστός καλείται «Ηγούμενος», που σημαίνει, ότι ο νέος λαός με τη νέα λατρεία δεν θα έχει βασιλείς, οι οποίοι είχαν μολύνει την αποκαλυπτική πίστη με την ασέβειά τους, ούτε αρχιερείς του παλαιού νόμου που θα παρέλθει, αλλά θα έχει ηγούμενο που θα ηγείται του νέου λαού της Θείας Χάριτος, του Χριστιανικού λαού, τον Θεάνθρωπο Χριστό.

Στην προφητεία αυτή φαίνεται, ότι η Υπεραγία Θεοτόκος είναι αυτή που έδωσε την σάρκα της στον Χριστό, είναι η αειπάρθενος, και ο Χριστός είναι ο ηγούμενος του νέου λαού. Αυτός είναι ο Κύριός μας και Θεός μας, Αυτόν ακολουθούμε, Αυτόν πιστεύουμε και λατρεύουμε∙ είμαστε μαθητές Του, υποτακτικοί Του.

Κατέληξε, ότι αυτό πρέπει να λέγεται στην εποχή μας που υπάρχει μια πνευματική βαβυλώνια αιχμαλωσία, επικρατούν διάφορα αθεϊστικά συστήματα, ιδεολογικά, κοινωνικά και θρησκευτικά που έχουν άλλους αρχηγούς. Για εμάς Ηγούμενος πρέπει να είναι ο Χριστός και Γερόντισσα μας η Μητέρα Του, η Υπεραγία Θεοτόκος.

Πριν και μετά τον Εσπερινό ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου ξεναγήθηκε στα Παρεκκλήσια και τους χώρους της Ιεράς Μονής από την Ηγουμένη, μοναχή Φιλοθέη και τον συγγραφέα και πρώην Δήμαρχο Αμφιλοχίας, κ. Νικόλαο Τέλωνα, όπου θαύμασε το σημαντικό, ανακαινιστικό έργο που επιτελεί η μοναχή Φιλοθέη.

Ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στον Γέροντά του, άγιο Καλλίνικο, Επίσκοπο Εδέσσης, ο οποίος μιλούσε συχνά για την Ιερά Μονή, την οποία αγαπούσε πάρα πολύ και, ως Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως, κάθε χρόνο, προεξήρχε στην ετήσια πανήγυρη.

Στην ακολουθία του Εσπερινού συμμετείχαν εκατοντάδες προσκυνητές, οι οποίοι με αυτοκίνητα και λεωφορεία από Αμφιλοχία, Αγρίνιο, Άρτα, Βόνιτσα και άλλες περιοχές, έφθασαν στην Ιερά Μονή για να προσκυνήσουν την εικόνα της Παναγίας. Μεταξύ αυτών ήταν ο Δήμαρχος Αμφιλοχίας κ. Γεώργιος Κατσούλης, οι Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας κ. Σπήλιος Λιβανός και κ. Μάριος Σαλμάς, ο Πολιτευτής κ. Θανάσης Παπαθανάσης, Αντιδήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι.

 

Το πρωί της Πέμπτη 8^ης Σεπτεμβρίου 2022 ο Σεβασμιώτατος Τοποτηρητής επισκέφθηκε την ιστορική γυναικεία Ιερά Μονή Γενεσίου της Θεοτόκου Κατερινούς που βρίσκεται στην Μακρυνεία, στο όρος Αράκυνθος, όπου χοροστάτησε στην ακολουθία του Όρθρου και προεξήρχε στην αρχιερατική Θεία Λειτουργία, συμπαραστατούμενος από τον αρχιμ. Σιλουανό Ψιλιά, Αρχιερατικό Επίτροπο Μακρυνείας και ιερείς της περιοχής. Τους ύμνους της εορτής απέδωσε χορωδία μελών του Συλλόγου Ιεροψαλτών «Άνθιμος ο Αρχιδιάκονος».

Στην Θεία Λειτουργία διαβάστηκε η Εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος για την ύπαρξη του ανθρώπου αμέσως μετά την σύλληψη και εναντίον των αμβλώσεων

Επίσης, ο Σεβασμιώτατος στο κήρυγμά του αναφέρθηκε στο μεγάλο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου που είναι, κατά την έκφραση του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, το «μεθόριο μεταξύ ακτίστου και κτιστής φύσεως». Για αυτό και η εορτή αυτή είναι θεολογική εορτή.

Στη συνέχεια τόνισε ότι ο Χριστός είναι Υιός και Λόγος του Θεού, αφού είναι ο πραγματικός θεολόγος. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ομολογεί: «Ἐν ἁρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καί ὁ Λόγος ἦν πρός τόν Θεόν καί Θεός ἦν ὁ Λόγος» (Ιωάνν. α’, 1). Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς γράφει, ότι ο Χριστός είναι Υιός του Θεού και με την ενανθρώπησή του έγινε για εμάς «θεολόγος». Αυτός είναι ο πραγματικός θεολόγος και κατέστησε και την Μητέρα Του, την Υπεραγία Θεοτόκο, ζώσα θεολογία.

Θεολογία είναι το λέγειν περί του Θεού. Και η Υπεραγία Θεοτόκο αποδείχθηκε ζωντανή θεολογία, αφού μας μίλησε για τον Θεό με την άκρα σιωπή της, με την ταπείνωσή της, με την υπακοή της, με την προσευχή της, με την αγάπη της ως θυσία και προσφορά. Έτσι η Υπεραγία Θεοτόκος μας έδειξε ποιός είναι ο πραγματικός θεολόγος και ποιά είναι η πραγματική θεολογία.

Κατέληξε ότι σε μια εποχή που υπάρχουν πολλοί «αυτοχειροτόνητοι» θεολόγοι και κυκλοφορούν πολλές παράδοξες θεολογίες, η Παναγία μάς υπέδειξε τον αληθινό θεολόγο και τον τρόπο με τον οποίο θα θεολογούμε.

Εκκλησιάσθηκε πλήθος πιστών χριστιανών από την περιοχή της Μακρυνείας, αλλά και από το Αγρίνιο και το Μεσολόγγι, καθώς η Παναγία της Κατερινούς είναι ένα αγαπημένο προσκύνημα στην ευρύτερη περιοχή της Αιτωλοακαρνανίας. Μεταξύ αυτών ήταν ο Δήμαρχος Αγρινίου κ. Γεώργιος Παπαναστασίου, ο Αντιπεριφερειάρχης κ. Θανάσης Μαυρομμάτης, ο Πολιτευτής κ. Θανάσης Παπαθανάσης, Αντιδήμαρχοι, Πρόεδροι Τοπικών Κοινοτήτων και ο Διοικητής της Π.Υ. Γαβαλούς.

Μετά την Θεία Λειτουργία η Ηγουμένη Μαριάμ στο αρχονταρίκι της Ιεράς Μονής προσέφερε πλούσια φιλοξενία στον Σεβασμιώτατο, τους ιερείς, τους άρχοντες και τους προσκυνητές.

 

 

Μπορείτε να δείτε φωτογραφίες από την ακολουθία του Εσπερινού στον ακόλουθο σύνδεσμο      https://photos.app.goo.gl/mbacVQfUqCvHP1fv8

 

Μπορείτε να δείτε φωτογραφίες από την ακολουθία του Όρθρου και την Θεία Λειτουργία στον ακόλουθο σύνδεσμο      https://photos.app.goo.gl/urpdgjdHmj6CRGUv8

 

Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, «Περί προστασίας τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς καί ἀποφυγῆς τῶν ἀμβλώσεων»

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 3062

 

Πρός

τό Χριστεπώνυμο Πλήρωμα

τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

 

Ἀγαπητοί μας χριστιανοί, τέκνα τοῦ Θεοῦ ἀγαπημένα,

Ἡ ἑορτή τοῦ Γενεσίου τῆς Θεοτόκου, ἡ πρώτη μεγάλη ἑορτή τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, σηματοδοτεῖ τήν ἀπαρχή τῆς θείας οἰκονομίας, δηλαδή τοῦ θεϊκοῦ σχεδίου τῆς σωτηρίας μας. Οἱ πιστοί τιμοῦμε τή γέννηση τῆς Παναγίας Μητέρας τοῦ Κυρίου μας, ὕστερα ἀπό τή θαυμαστή σύλληψή Της ἀπό τή θεοπρομήτορα Ἄννα, τή γηραιά μητέρα της.

Ἡ Ἐκκλησία μας, ἐνῶ τιμᾶ τή μνήμη τῶν Ἁγίων μας κατά τήν ἡμέρα τῆς κοιμήσεως ἤ τοῦ μαρτυρίου τους, στόν Κύριο καί Σωτῆρα μας Χριστό, στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο καί στόν Τίμιο Πρόδρομο τιμᾶ καί ἑορτάζει καί τίς ἡμέρες τῆς γεννήσεως, ἀλλά καί τῆς συλλήψεώς τους, θεωρῶντας τά γεγονότα αὐτά ὡς ἰδιαιτέρως σημαντικά γιά τή σωτηρία μας, ἔχοντας ἄμεση σχέση μέ τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ.

Μεταξύ λοιπόν τῶν ἄλλων θεολογικῶν ἀληθειῶν, ἡ ἑορτή αὐτή φέρνει στήν ἐπιφάνεια καί μεγάλες ἀλήθειες γιά τήν ἀνθρώπινη ταυτότητα καί ὕπαρξη∙ ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου ὡς ψυχοσωματικῆς ὀντότητος ἀρχίζει μέ τό θαῦμα τῆς γονιμοποίησης, μέ τή σύλληψη —«ἐξ ἄκρας συλλήψεως», ὅπως λέμε στή θεολογική γλῶσσα—, δηλαδή ἀπό τή στιγμή πού ἀρχίζει καί ἡ ἀνάπτυξη τοῦ ὑλικοῦ σώματος.

Τό ἔμβρυο εἶναι τέλειος ἄνθρωπος κατά τήν ταυτότητα, ὁ ὁποῖος ἐξελίσσεται καί ἀναπτύσσεται κατά τή διάρκεια τῆς ἐγκυμοσύνης στά μητρικά σπλάγχνα, προσδοκῶντας τή γέννηση, γιά νά συνεχίσει τήν ἀνάπτυξη κατά τή βιολογική πορεία του, μετά δέ καί τόν βιολογικό θάνατο, νά μεταβεῖ στήν αἰώνια Ὄντως Ζωή, ἀναμένοντας τήν κοινή Ἀνάσταση.

Ὁ ἄνθρωπος δέν πεθαίνει ὅταν σταματᾶ ἡ ἀναπνοή του οὔτε ὅταν παύει νά χτυπᾶ ἡ καρδιά του. Ὁ ἄνθρωπος συνεχίζει. Οὔτε πάλι γεννιέται ὅταν ἀρχίζει ἡ πρώτη του ἀναπνοή μέ τόν τοκετό.

Ἔχει ἤδη ξεκινήσει τό ταξίδι του ἀπό τή στιγμή τῆς σύλληψής του. Ἡ ἀρχή τῆς ὕπαρξής του, ἡ ἀπόκτηση τῆς ἱερῆς ταυτότητάς του, ἡ δημιουργία τοῦ προσώπου του, μάλιστα «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ», ταυτίζεται μέ αὐτήν τή μοναδική στιγμή⸱ τότε δημιουργεῖται «ὑπό τοῦ Κυρίου ἐκ τοῦ μή ὄντος εἰς τό εἶναι», τότε μεταβαίνει ἀπό τήν ἀνυπαρξία στήν ὕπαρξη, τότε ἀποκτᾶ τήν οὐσία τῆς ἀξίας του. Καί ἀπό τότε τοῦ ὀφείλουμε τόν σεβασμό καί τήν προστασία μας. Ἰδίως τότε πού δέν φαίνεται, πού δέν ἔχει φωνή οὔτε δύναμη, ἔχει ὅμως ζωή, ὕπαρξη καί, ἄρα, ἀξία. Πρός ἐπίρρωση τούτων ἀρκεῖ νά ἀναλογισθοῦμε ὅτι σύμφωνα μέ τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος· καί στό Θαβώρ μεταμορφούμενος ἐν δόξῃ, καί ὡς βρέφος κενούμενος στή Βηθλεέμ, ἀλλά καί ὡς ἔμβρυο σαρκούμενος στή Ναζαρέτ!

Δυστυχῶς, ὅμως, στίς μέρες μας ὑπάρχουν ἐπιστημονικές δῆθεν θεωρήσεις πού ἀμφισβητοῦν αὐτήν τήν ἀξία τοῦ ἐμβρύου, ὑπάρχουν κοινωνικές ἀντιλήψεις πού τό ἐγκαταλείπουν ἀπροστάτευτο, στερῶντας του τό προνόμιο τῆς ζωῆς, ὑπάρχει νομολογία πού θωρακίζει νομικά τίς ἐκτρώσεις, ἀλλά ὄχι καί τό δικαίωμα τοῦ ἐμβρύου στή ζωή, δικαιολογῶντας ἔτσι τήν ἀνθρώπινη ἀγριότητα.

Καί φθάσαμε στό σημεῖο ὁ ἐτήσιος ἀριθμός τῶν δηλωμένων ἐκτρώσεων παγκοσμίως νά ξεπερνᾶ τά 50 ἑκατομμύρια, νά πλησιάζει αὐτόν τῶν θανάτων ἀπό ὅλες τίς ὑπόλοιπες αἰτίες, νά εἶναι σχεδόν πενταπλάσιος ἀπό τόν ἀριθμό τῶν θανάτων ἀπό τήν ἀσθένεια τοῦ καρκίνου. Μάλιστα καί στήν πατρίδα μας, πού πληθυσμιακά φθίνει μέ γοργούς ρυθμούς, ὑπερβαίνει κατά πολύ, σύμφωνα μέ τά ὑπάρχοντα στοιχεῖα, τόν ἀριθμό τῶν γεννήσεων. Κάτι ἀντίστοιχο ἰσχύει γιά ὅλες τίς λεγόμενες ἀνεπτυγμένες περιοχές τοῦ πλανήτη, στίς ὁποῖες παρατηρεῖται διαρκῶς αὐξανόμενη γήρανση τοῦ πληθυσμοῦ.

Ἡ Ἐκκλησία μας ὡς μητέρα τῆς πνευματικῆς ζωῆς, πού μέ θέρμη προσεύχεται γιά τήν ὑγεία, τή μακροζωΐα καί τήν ἀναγέννηση τῶν γεννημένων, δέν μπορεῖ νά θεωρήσει τήν ἐπιλογή τῆς ἄμβλωσης ἁπλῶς καί μονομερῶς σάν ἕνα νομικό ζήτημα ἤ ἀπόλυτο ἀνθρώπινο δικαίωμα τῆς κυοφορούσας ἤ κεκτημένο τῆς σύγχρονης κοινωνίας.

Γι’ αὐτό καί ὑψώνει τή φωνή της γιά τήν προστασία τῆς ζωῆς καί τῆς γέννησης τῶν ἀγέννητων καί, ἀντικρίζοντας τήν ἱερότητα τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης καί ζωῆς, ζητεῖ ἀπό τίς εὐλογημένες μέ τή δυνατότητα τῆς μητρότητος γυναῖκες νά προστατεύσουν μέ κάθε τρόπο τόν θησαυρό τῆς ζωῆς πού κρατοῦν στά σπλάγχνα τους καί, παρά τίς συχνά ἀντίξοες συνθῆκες ἤ τήν πιεστική γνώμη τῶν ἄλλων, νά δεχθοῦν μέ ἐμπιστοσύνη καί πίστη τό δῶρο τοῦ Θεοῦ.

Ἐπιπλέον, ἀπευθύνεται στό σύνολο τοῦ πολιτικοῦ κόσμου καί κάνει ἔκκληση γιά τή θωράκιση τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας καί ἰδίως τή στήριξη τῆς πολύτεκνης οἰκογένειας.

Παράλληλα, ἀναλαμβάνει καί ἡ Ἴδια τίς εὐθύνες Της γιά νά ἀναδείξει τήν πνευματική σημασία αὐτοῦ τοῦ θεσμοῦ, νά ἐνημερώσει συστηματικά τόν πιστό λαό μας γιά τό δημογραφικό πρόβλημα καί τήν προστασία τοῦ ἀγέννητου παιδιοῦ, καθώς καί νά ἀναλάβει πρωτοβουλίες γιά τήν ἔμπρακτη στήριξη τῆς ἄγαμης μητέρας καί τήν οὐσιαστική μέριμνα γιά τίς μονογονεϊκές οἰκογένειες.

Τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα,

Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλαδος ἀπευθύνει πρός ὅλους ἔκκληση γιά διαρκῆ προσευχή καί μετάνοια, ὥστε ἡ ζωή νά μή νικηθεῖ ἀπό τίς θανάσιμες ἐπιλογές τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἐσκεμμένη καί ἄκριτη ἀφαίρεση μιᾶς ζωῆς εἶναι ἀντίθετη πρός τόν ὀφειλόμενο σεβασμό μας στήν ἱερότητα τῆς θείας δημιουργίας καί μάλιστα στήν κορωνίδα αὐτῆς, τόν ἄνθρωπο, ἀπομακρύνει τήν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ ἀπό τή ζωή μας καί φυγαδεύει τή χάρη Του.

Ἄς ἀγωνιζόμαστε νά δεχόμαστε μέ χαρά καί ἐλπίδα τή γέννηση κάθε παιδιοῦ ὡς μέρος τῆς οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου καί τήν ἀπαλλαγή ἀπό τή φθορά τοῦ θανάτου, ὅπως ὁλοφάνερα φαίνεται τοῦτο καί στήν ὑμνογραφία τῆς ἑορτῆς τοῦ Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου:

«Ἡ γέννησίς σου Θεοτόκε, χαράν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ, ἐκ σοῦ γάρ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστός ὁ Θεός ἡμῶν, καί λύσας τήν κατάραν, ἔδωκε τήν εὐλογίαν, καί καταργήσας τόν θάνατον, ἐδωρήσατο ἡμῖν ζωήν τήν αἰώνιον».

 

Μετά πατρικῶν εὐχῶν καί ἀγάπης

 

† Ὁ Ἀθηνῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος

 

† Ὁ Σάμου καί Ἰκαρίας Εὐσέβιος

† Ὁ Φλωρίνης, Πρεσπῶν καί Ἐορδαίας Θεόκλητος

† Ὁ Κασσανδρείας Νικόδημος

† Ὁ Σερρῶν καί Νιγρίτης Θεολόγος

† Ὁ Σιδηροκάστρου Μακάριος

† Ὁ Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας Ἰωήλ

† Ὁ Ἀργολίδος Νεκτάριος

† Ὁ Θεσσαλιώτιδος καί Φαναριοφερσάλων Τιμόθεος

† Ὁ Μεγάρων καί Σαλαμῖνος Κωνσταντῖνος

† Ὁ Κεφαλληνίας Δημήτριος

† Ὁ Τρίκκης, Γαρδικίου καί Πύλης Χρυσόστομος

† Ὁ Καρπενησίου Γεώργιος

 

Ὁ Ἀρχιγραμματεύς

† Ὁ Ὠρεῶν Φιλόθεος

 

Εγγραφές στις Σχολές Βυζαντινής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας

Από την Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου 2022 πραγματοποιούνται οι εγγραφές στις Σχολές Βυζαντινής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας, οι οποίες θα ολοκληρωθούν την Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου.

 

Στο Μεσολόγγι, η Σχολή Βυζαντινής Μουσικής «ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΚΟΥΚΟΥΖΕΛΗΣ» (Ταχ. Διεύθ: Πνευματικό Κέντρο Ι. Μητροπόλεως, Γ. Χονδρού και Κανατά – τηλ. 26310 51724) λειτουργεί με τμήματα βυζαντινής μουσικής και παραδοσιακών μουσικών οργάνων.

Οι εγγραφές θα πραγματοποιούνται καθημερινά στο Βιβλιοπωλείο της Ιεράς Μητροπόλεως «Φάρος Ορθοδοξίας» στην Πλατεία Κέννεντυ (Τηλ. επικοινωνίας 26310 26549).

 

Στο Αγρίνιο, η Σχολή Βυζαντινής Μουσικής «ΔΑΥΪΔ Ο ΨΑΛΜΩΔΟΣ» (Ταχ. Διεύθ: Αγίας Τριάδος 2 – τηλ. 26410 31083) λειτουργεί με τμήματα βυζαντινής μουσικής, παραδοσιακής μουσικής και παραδοσιακών μουσικών οργάνων: κρητική και πολίτικη λύρα, κρητικό και πολίτικο λαούτο, βιολί, παραδοσιακά κρουστά, κανονάκι, κλαρίνο και έγχορδα – πνευστά. Επίσης λειτουργεί Τμήμα Πρακτικής Ψαλτικής.

Οι εγγραφές θα πραγματοποιούνται στη διεύθυνση της Σχολής, από Δευτέρα έως και Παρασκευή, ώρες 18:00’ – 20:00’.

Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου στην Αγία Τριάδα Αγρινίου

 

Τον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Αγρινίου επισκέφθηκε την Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 2022 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου και Τοποτηρητής της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Ιερόθεος, όπου χοροστάτησε στην ακολουθία του Όρθρου και προεξήρχε στην αρχιερατική Θεία Λειτουργία.

Με τον Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν ο αρχιμ. Νεκτάριος Τριάντης, προϊστάμενος του Ναού και Αρχιερατικός Επίτροπος Αγρινίου, ο αρχιμ. Μακάριος Αντωνόπουλος, οι πρωτοπρ. Γεώργιος Τριανταφυλλάκης και Κωνσταντίνος Σουλιώτης και οι διάκονοι π. Παΐσιος Παρασκευάς και π. Μιχαήλ Βραχάς.

Το ιερό αναλόγιο διακόνησαν θαυμάσια ο μουσικολογιώτατος κ. Απόστολος Παπαδόπουλος, πρωτοψάλτης του Ιερού Καθεδρικού Ναού Αθηνών, μαζί με τους ιεροψάλτες του Ιερού Ναού.

Ο Σεβασμιώτατος στο κήρυγμά του ανέλυσε την πρώτη ερώτηση του νέου, όπως την περιέγραφε το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα: «Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσω, ἵνα ἔχω ζωήν αἰώνιον;».

Είπε ότι ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, το σημαντικό είναι, ότι ο νέος αυτός πίστευε στην αιώνιο ζωή και ήθελε να μάθει τον τρόπο να την αποκτήσει. Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος από τη δημιουργία του είναι αιώνιος και θέλει να ζήσει στην αιωνιότητα.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος αναφωνεί: «Τί τό καινόν τοῦτο περί ἐμέ μυστήριον; Μικρός εἰμί καί μέγας, ταπεινός καί ὑψηλός, θνητός καί ἀθάνατος, ἐπίγειος καί οὐράνιος».

Κατά την διδασκαλία του αγίου Μαξίμου του Ομολογητού ο άνθρωπος με την δημιουργία του έχει το «εἶναι» και το «ἀεί εἶναι»∙ η διαφορά είναι στο «εὖ» και το «φεῦ», δηλαδή το «ἀεί εὖ εἶναι» και το «ἀεί φεῦ εἶναι». Έτσι, ο καθένας από την δημιουργία του είναι κατά χάριν αιώνιος, αλλά διαφέρει ο τρόπος με τον οποίο θα ζήσει αιώνια. Αυτή είναι η πίστη της Εκκλησίας.

Συνέχισε, ότι δυστυχώς, σήμερα, οι άνθρωποι δεν πιστεύουν στην αιώνια ζωή. Άλλοι πιστεύουν ότι θα ζήσουν αιώνια επάνω στην γη, σαν να μην υπάρχει θάνατος και άλλοι πιστεύουν ότι με τον θάνατο πορεύονται στην ανυπαρξία, στο «μηδέν».

Είπε, ότι και στην χριστιανική μας κοινωνία επικρατεί η φιλοσοφία του Επικούρου. Σύμφωνα με αυτήν η ψυχή του ανθρώπου είναι υλική, αποτελείται από άτομα. Όταν ο άνθρωπος πεθαίνει διαλύονται τα άτομα και η ψυχή χάνει την σύνθεση της.

Επίσης έλεγε ο Επίκουρος ότι οι Θεοί δεν ασχολούνται με τους ανθρώπους, επειδή θέλουν την αταραξία τους για αυτό ούτε τους επιβραβεύουν, ούτε τους τιμωρούν και για αυτό το παν είναι η ηδονή.

Οπότε «ἄφοβον ο Θεός» και «ἀνύποπτον ὁ θάνατος», δηλαδή δεν προκαλεί ανησιχία και επομένως «φάγωμεν, πίωμεν, αὔριον γάρ ἀποθνήσκομεν».

Δυστυχώς, αυτή η επικούρεια φιλοσοφία κυριαρχεί σήμερα στην κοινωνία μας.

Κατέληξε ότι πρέπει να μας απασχολεί το ερώτημα της αιωνίου ζωής και η σύνδεση με τον Χριστό, γιατί έτσι και η παρούσα ζωή θα έχει νόημα.

Κατά την απόλυση της Θείας Λειτουργίας, και αφού τέλεσε το μνημόσυνο ευσεβούς ενορίτισσας, ο Σεβασμιώτατος Τοποτηρητής ευχαρίστησε τον πρωτοψάλτη του Καθεδρικού Ναού των Αθηνών και αναφέρθηκε σε γεγονότα από τις ημέρες που υπηρετούσε στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και ιερουργούσε στον Καθεδρικό Ναό, με πρωτοψάλτη, τότε, τον αείμνηστο Σπυρίδωνα Περιστέρη.

 

Μπορείτε να δείτε φωτογραφίες στον ακόλουθο σύνδεσμο     https://photos.app.goo.gl/7bVtqBL9fg3ydd7t7

Γραπτό θεῖο κήρυγμα Κυριακῆς ΙΒ’ Ματθαίου

 

(4 Σεπτεμβρίου 2022)

Τρεῖς συγκλονιστικές ἐρωτήσεις

 

 

«Τί ποιήσας ζωήν αἰώνιον κληρονομήσω;

Τί ἔτι ὑστερῶ; Τίς δύναται σωθῆναι;»

(Ματθ. ιθ΄, 16-25)

 

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,

Ἕνας νέος, ὅπως μᾶς εἶπε τό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα, πλησίασε τόν Χριστό καί συζήτησε μαζί Του. Ὁ διάλογος τῶν ἀνθρώπων μέ τόν Χριστό πάντα εἶναι ἀποκαλυπτικός, διότι ἡ ἐνέργειά Του εἰσδύει μέσα στήν ὕπαρξή τους, ἀποκαλύπτει τά βάθη τοῦ ἐσωτερικοῦ τους κόσμου, δημιουργεῖ μεγάλη ἔκπληξη. Στήν πραγματικότητα, ὁ Χριστός μέ ἀγάπη καί τρυφερότητα εἰσέρχεται στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ δημιουργεῖ ἐκπλήξεις καί ἐρωτήσεις.

Αὐτό συνέβη καί μέ τόν νεανίσκο τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, ὁ ὁποῖος διαδοχικά διατύπωσε δύο ἐρωτήσεις στόν Χριστό καί οἱ Μαθητές τοῦ Χριστοῦ συνέχισαν μέ μιά τρίτη ἐρώτηση.

Ἡ πρώτη ἐρώτηση ἦταν: «Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθόν ποιήσω ἵνα ἔχω ζωήν αἰώνιον;» (Ματθ. ιθ΄, 16). Ἡ ἐρώτηση αὐτή περικλείει δύο σημεῖα ἐνδιαφέροντα. Τό πρῶτο εἶναι ὁ στόχος τοῦ νέου αὐτοῦ πού εἶναι ἡ ἀπόκτηση τῆς αἰωνίου ζωῆς, καί τό δεύτερο εἶναι τό μέσο μέ τό ὁποῖο θά τήν ἀποκτοῦσε. Ὁ νέος, κυρίως, ρωτοῦσε νά μάθη γιά τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο θά μποροῦσε νά εἰσέλθη στήν αἰώνια ζωή, δηλαδή στόν Παράδεισο. Καί αὐτό εἶναι φυσικό, γιατί σέ κάθε ἐπιστήμη δίνεται προτεραιότητα στήν μέθοδο μέ τήν ὁποία φθάνει κανείς στό προσδοκώμενο ἀποτέλεσμα. Στό ἐρώτημα αὐτό ὁ Χριστός ὑπέδειξε τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ γιά νά φθάση κανείς στήν αἰώνια ζωή.

Ἡ δεύτερη ἐρώτηση τοῦ νέου ἐκείνου ἦταν: «Τί ἔτι ὑστερῶ;» (Ματθ. ιθ΄, 20). Πρόκειται γιά μιά σημαντική ἐρώτηση, γιατί δέν πρέπει κανείς νά παραμένη σέ μιά στάσιμη κατάσταση, δέν μπορεῖ κανείς νά εἶναι ἀναπαυμένος σέ αὐτό πού κάνει. Ἡ πορεία πρός τήν αἰώνια ζωή ἀπαιτεῖ μιά διαρκῆ κίνηση, πού σημαίνει ἔξοδο ἀπό τόν ἑαυτό μας, ἀπαγγίστρωση ἀπό τήν φιλαυτία καί πορεία πρός τό αἰώνιο πού δέν ἔχει τέλος. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας κάνουν λόγο γιά μιά διαρκῆ τελείωση. Κάθε στάση γιά νά θαυμάσουμε τόν ἑαυτό μας καί νά μετρήσουμε τά ἀποτελέσματα τοῦ ἀγῶ­νος, εἶναι στήν πραγματικότητα πτώση. Σέ αὐτήν τήν ἐρώτηση ὁ Χριστός ὑπέδειξε τήν τέλεια ἀπελευθέρωση ἀπό τά ὑλικά ἀγαθά, γιατί σέ μιά τέτοια διαρκῆ πορεία πρός τόν Θεό ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά εἶναι ἐλεύθερος ἀπό ἐξαρτήσεις, θά πρέπει νά ἐλευθερωθῆ ἀπό τήν ἀγάπη στήν φιλαυτία.

Ἡ τρίτη ἐρώτηση προερχόταν ἀπό τούς Μαθητές τοῦ Χριστοῦ, ὅταν εἶδαν τήν ἀδυναμία τοῦ νέου ἐκείνου νά ἀρνηθῆ τά ὑλικά ἀγαθά καί νά ἀκολουθήση τόν Χριστό. Ἡ ἐρώτηση τῶν Μαθητῶν ἦταν: «Τίς ἄρα δύναται σωθῆναι;» (Ματθ. ιθ΄, 25). Δηλαδή, ἄν οἱ πλούσιοι πού ἔχουν στηριγμένη τήν προσοχή τους στά ὑλικά ἀγαθά, στόν πλοῦτο, εἶναι ἀδύνατον νά σωθοῦν, τότε ποιός μπορεῖ νά σωθῆ; Ἡ ἐρώτηση αὐτή ἔχει σχέση μέ τήν ἄποψη πού ἐπικρατοῦσε τότε στούς Ἰουδαίους, ὅτι τά ὑλικά ἀγαθά εἶναι εὐλογίες τοῦ Θεοῦ στούς ἀνθρώπους καί ὅτι οἱ πλούσιοι ἔχουν τήν ἰδιαίτερη εὔνοια τοῦ Θεοῦ. Αὐτό, βέβαια, δέν ἰσχύει σήμερα.

Ὁ ἄνθρωπος στόν ἀγώνα του γιά τήν κατάκτηση τῆς αἰωνιότητος, γιά τήν ἀπό­κτηση τῆς σωτηρίας του, αἰσθάνεται ἀδύνατος, ἀνίσχυρος, ἀνίκανος. Ὁ δρόμος αὐτός εἶναι μεγάλος, τραχύς καί ἐπικίνδυνος, γιατί ἔχει πολλές δυσκολίες. Ὁπότε, χρειάζεται βοήθεια καί γι’ αὐτό ὁ Χριστός ἀπάντησε ὅτι αὐτό εἶναι ἀδύνατο γιά τούς ἀνθρώπους, ἀλλά γιά τόν Θεό ὅλα εἶναι δυνατά. Αὐτό σημαίνει ὅτι ἐμεῖς ἀγωνιζόμαστε μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ καί ἡ πορεία πρός τήν σωτηρία δέν εἶναι δικό μας κατόρθωμα, ἀλλά δῶρο τοῦ Θεοῦ σέ αὐτούς πού ἀγωνίζονται.

Πάντως, ὁ διάλογος τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Χριστό εἶναι δημιουργικός, ἀποτελεσματικός καί σωτηριώδης. Γι’ αὐτό θά πρέπει νά ρωτᾶμε τόν Χριστό μέ τήν προσευχή, νά ἔχουμε ἐπικοινωνία μαζί Του, καί ἐπειδή αὐτό εἶναι δύσκολο, γιά διαφόρους λόγους, θά πρέπει νά κάνουμε διάλογο μέ τούς φίλους τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι οἱ ἅγιοι, οἱ Κληρικοί πού ἔχουν σχέση καί κοινωνία μέ τόν Χριστό, καθώς ἐπίσης νά διαβάζουμε τήν Ἁγία Γραφή καί τά ἔργα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.

Δυστυχῶς, σήμερα πολλοί ἄνθρωποι καί πολλοί νέοι δέν ἔχουν τέτοιες πνευματικές ἀναζητήσεις, δέν ἐνδιαφέρονται γιά τήν ψυχική καί πνευματική τους πρόοδο, δέν κάνουν διάλογο μέ τόν Χριστό καί τούς φίλους Του. Τό χειρότερο ἀκόμη εἶναι ὅτι οἱ διάλογοι τῶν σημερινῶν ἀνθρώπων γίνονται γιά πολύ χαμηλά πράγματα, γιά λεπτομέρειες τῆς ζωῆς μας, γιά πράγματα ἐλάσσονος σημασίας.

Πρέπει νά ἀρχίσουμε τόν διάλογο μέ τόν Χριστό καί τούς φίλους Του γιά τό αἰώνιο μέλλον μας, γιατί οἱ ἀπαντήσεις πού θά λάβουμε θά γεμίσουν τόν ἐσωτερικό μας κόσμο ἀπό εἰρήνη καί ζωή.

Ὅπως φαίνεται στήν περικοπή αὐτή ὁ Χριστός ὑπέδειξε στόν νέο ἐκεῖνο τόν δρόμο τῆς τελειότητος. ῾Υπάρχουν δύο βαθμοί τελειότητος. Ὁ ἕνας εἶναι προ­πα­ρασκευαστικός, πού εἶναι ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ, καί ὁ ἄλλος εἶναι ἡ ὁλοκληρωτική ἀγάπη στόν Θεό καί στούς ἀνθρώπους.

Τό πρῶτο πού εἶπε ὁ Χριστός στόν νέο ἦταν: «τήρησον τάς ἐντολάς» (Ματθ. ιθ΄, 17). Οἱ ἐντολές τοῦ Θεοῦ ὁμοιάζουν μέ τά φάρμακα τά ὁποῖα χορηγοῦν οἱ γιατροί, ἀφοῦ ὅπως τά ὑλικά φάρμακα θεραπεύουν τό σῶμα, ἔτσι καί οἱ ἐντολές θεραπεύουν τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Ὅπως ὁ γιατρός, ὅταν ἀπαγορεύη ἕνα φαγητό τό κάνει ἀπό ἀγάπη γιά νά διατηρηθῆ ἤ νά ἐπανέλθη ἡ ὑγεία, ἔτσι καί ὁ Χριστός δίνει ἐντολές γιά νά διαφυλάξη ἤ νά ἐπαναφέρη τήν ὑγεία τῆς ψυχῆς καί πολλές φορές καί τοῦ σώματος.

Τό δεύτερο πού εἶπε στόν νέο ὁ Χριστός ἦταν: «ὕπαγε πώλησόν σου τά ὑπάρχοντα καί δός πτωχοῖς, ...καί δεῦρο ἀκολούθει μοι» (Ματθ. ιθ΄, 21). Δηλαδή, τόν προέτρεψε νά ἀποκολληθῆ ἀπό τήν προσκόλλησή του στά ὑλικά ἀγαθά, νά τά μοιράση στούς ἄλλους καί νά ἀκολουθήση τόν Χριστό ἐλευθερωμένος ἀπό αὐτά. Στήν κατηγορία αὐτή ὑπάγονται ὅλοι οἱ Ἅγιοι, Προφῆτες, Ἀπόστολοι, Μάρτυρες, ἀφοῦ ὁ καθένας τους ἔκανε μεγάλη θυσία στήν ζωή του καί προσέφερε τόν ἑαυτό του στόν Θεό.

Ἑπομένως, γιά νά ἀποκτήσουμε τήν αἰώνια ζωή, πρέπει νά ἀκολουθήσουμε τά δύο αὐτά συγκεκριμένα στάδια, δηλαδή τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν, διά τῶν ὁποίων καθαρίζεται ἡ καρδιά, καί τήν τελεία αὐταπάρνηση. Πρέπει νά ἀρχίσουμε αὐτήν τήν πορεία καί σιγά  σιγά θά εἴμαστε ἕτοιμοι νά προσφέρουμε κάτι περισσότερο στόν Χριστό, ὅταν χρειασθῆ ἤ ὅταν μᾶς τό ζητήση ὁ Χριστός καί ἡ Ἐκκλησία.

 

Ὁ Τοποτηρητής Μητροπολίτης

 

+ Ὁ Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱερόθεος