Ο Ακάθιστος Ύμνος στο Αγρίνιο

 

Με λαμπρότητα τελέσθηκε σήμερα, Παρασκευή 8 Απριλίου 2022 η ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου προς την Υπεραγία Θεοτόκο, στον Ιερό Ναό του Αγίου Χριστοφόρου, πολιούχου Αγρινίου.

Στην ακολουθία χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου και Τοποτηρητής της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Ιερόθεος, ο οποίος έψαλλε τους οίκους ενώπιον της εικόνας της Θεοτόκου και κήρυξε τον θείο λόγο στους πιστούς.

Ο Σεβασμιώτατος ανέπτυξε τον χαιρετισμό «χαῖρε στοργή, πάντα πόθον νικῶσα». Στην αρχή ερμήνευσε τις λέξεις στοργή και πόθο λέγοντας ότι στοργή σημαίνει την ισχυρή αγάπη, την αφοσίωση και πόθος σημαίνει την ισχυρή επιθυμία. Έτσι εδώ σημαίνει ότι η Παναγία έφθασε στην μεγάλη αγάπη που νικά κάθε άλλον πόθο ή σημαίνει ότι ποθούμε την στοργή της Παναγίας περισσότερο από τον πόθο κάθε άλλου πράγματος.

Η Παναγία με το ότι έγινε Θεοτόκος, γέννησε τον Χριστό, έφθασε στην εκπλήρωση κάθε άλλου πόθου δηλαδή έφθασε στο ύψος της ορθοδόξου ανθρωπολογίας.

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο ότι ο άνθρωπος από την δημιουργία του είχε υψηλές προδιαγραφές. Είχε ορμή για να φθάσει στον Θεό. Μετά δεν την πτώση εισήλθε μέσα στην ύπαρξή του ο φαύλος κύκλος μεταξύ ηδονής και οδύνης. Έχει άλλους πόθους που δεν τον ικανοποιούν. Είναι ένα «θεοδιψασμένον ὄν» που έχει πολλούς άλλους πόθους, οι οποίοι δεν τον γεμίζουν, για αυτό και τελικά γίνεται ένα «ἀνικανοποίητον ὄν» και για αυτό είναι ένα «ἀνυπόφορον ὄν», αφού όλα τον ενοχλούν, όλα τον πειράζουν.

Δεν ικανοποιούν τον άνθρωπο η ανθρώπινη γνώση και τα ανθρώπινα επιτεύγματα, αφού αναζητά την αγάπη και την στοργή του Θεού, όχι του Θεού της φιλοσοφίας και της θρησκείας που είναι νεκρός, αλλά του Θεού των πατέρων της Εκκλησίας, τον ζώντα Θεό, ο Οποίος αγαπά τον άνθρωπο και του δίνει νόημα ζωής και ύπαρξης.

Ολοκληρώνοντας δε την ομιλία του ευχήθηκε δια πρεσβειών της Θεοτόκου να βρούμε την στοργή, την αγάπη του Θεού που νικά κάθε άλλον ανθρώπινο πόθο.

Μεταξύ των πιστών χριστιανών που εκκλησιάστηκαν ήταν και ο Δήμαρχος Αγρινίου κ. Γεώργιος Παπαναστασίου.

Στ’ Κατανυκτικός Εσπερινός 2022

 

Η ακολουθία του Κατανυκτικού Εσπερινού της Κυριακής Ε’ Νηστειών, (Μαρίας της Αιγυπτίας), 10 Απριλίου 2022 θα τελεσθεί ώρα 19:00’:

 

στην Ιερά Πόλη Μεσολογγίου, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος, με ομιλητή τον πανοσιολογιώτατο αρχιμ. Μακάριο Αντωνόπουλο, Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως.

 

στο Αγρίνιο, στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένη, με ομιλητή τον αιδεσιμολογιώτατο πρωτοπρ. Βασίλειο Μπρέσιακα, Εφημέριο του Ιερού Ναού Αποστόλου Θωμά Αγρινίου.

Γραπτό κήρυγμα Κυριακής Ε’ Νηστειών

 

Το Ποτήριον

«το ποτήριον ο εγώ πίνω πίεσθε»

(Μαρκ. ι', 39)

 

Αγαπητοί αδελφοί,

Οι δύο μαθητές Ιωάννης και Ιάκωβος ζητούσαν από τον Χριστό δόξα με ανθρώπινα κριτήρια, νομίζοντας ότι η Βασιλεία Του είναι αισθητή. Ο Χριστός όμως, διορθώνοντας την εσφαλμένη γνώμη τους, υποδεικνύει την πραγματική και αιώνια δόξα, πού διέρχεται μέσα από το «ποτήριον», πού είναι τα Πάθη και ο Σταυρός.

Ο Ίδιος δοξάστηκε διά του Σταυρού και οι μαθητές Του θα δοξαστούν δια του σταυρού (Μαρκ. ι’, 35-45). Αυτή την αλήθεια, ότι δηλαδή το «ποτήριον» είναι η δόξα της Εκκλησίας θα αναλυθή σύντομα στην συνέχεια.

Όταν ο Χριστός έλεγε «τὸ ποτήριον ὅ ἐγώ πίνω» (Μαρκ. ι', 39) εννοούσε τά πάθη Του με αποκορύφωμα τον Σταυρό, πού υπέμεινε για την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέγει ότι το προπατορικό αμάρτημα συνίσταται στην αμαρτία της προαιρέσεως (ηδονή) και στην αμαρτία της φύσεως (το παθητό της ανθρωπίνης φύσεως, η οδύνη).

Ο Χριστός με την ενανθρώπησή Του προσέλαβε την προ της παραβάσεως καθαρά και αμόλυντη ανθρώπινη φύση (την αναμαρτησία), αλλά και το μετά την παράβαση φθαρτό της ανθρωπίνης φύσεως, αφού έγινε «ὑπέρ ἡμῶν κατάρα» (Γαλ. γ', 13). Ο Χριστός δέχεται εκουσίως τον θάνατο, την οδύνη, πάσχει αδίκως και δι’ αυτού του τρόπου θεραπεύει τήν ἀνθρώπινη φύση, κατακρίνει την προαιρετική και φυσική αμαρτία. Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο «ἐπειράσθη, ἵνα νικήσωμεν· ἠτιμάσθη, ἵνα δοξάσῃ· απέθανεν ίνα σώσῃ».

Αυτή είναι η σωτηριώδης ενέργεια των Παθών του Χριστού. Έτσι, το πικρό «ποτήριον» του Χριστού έγινε για μας γλυκύτατο. Διά του Σταυρού του Χριστού ήλθε η σωτηρία. Ο Χριστος εκουσια και αφωνα πορευθηκε στο Παθος, όπως προφήτευσε ο Ησαΐας: «Ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγήν ἥχθη καὶ ὡς ἀμνός ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτόν ἄφωνος, οὕτως οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα. Ἐν τῇ ταπεινώσει ἡ κρίσις αὐτοῦ ἤρθη» (Ησ. νγ', 7-8). Αυτό το εκούσιο και το άφωνο απετελέσε την ιατρεία της ανθρωπίνης φύσεως.

Η Εκκλησια είναι το πραγματικο Σώμα του Χριστοῦ. Αυτό σημαίνει ότι το πάθος της Κεφαλής υπέρ του σώματος είναι και πάθος του σώματος μαζί με την Κεφαλή. Η Ορθοδοξία βιώνει πάντα τό «ποτήριον» του Χριστού.

Υπάρχουν πολλά σημεία πού μπορούν να τονισθούν στο θέμα αυτό. Κατ’ αρχάς, όλη η ζωή της Ορθοδοξίας είναι σταυρική. Η αποφατική της θεολογία, χωρίς να αποδεσμεύεται από την καταφατική, είναι ο «Γολγοθάς της λογικής». Η οργάνωση της Ορθοδοξίας δεν γίνεται με ανθρώπινα κριτήρια, αλλά είναι έκφραση της αγάπης, πού είναι κένωση. Η θεία Λειτουργία είναι ολοκληρωτική προσφορά. Η ορθόδοξη εικόνα αποβλέπει στην μεταμόρφωση των εξωτερικών αισθήσεων, συνδέεται με την υψοποιό ταπείνωση, με τον εκούσιο θάνατο.

Έπειτα, η Ορθοδοξία δέχεται πάντα τον διωγμό. Δεν υπάρχει Ορθόδοξη Εκκλησία, σε οποιοδήποτε μέρος της γής, πού να μη διώκεται εκ μέρους της κοσμικής νοοτροπίας. Μόνον που σε κάθε μέρος αλλάσσει το είδος του διωγμού και δεν ξέρει κανείς ποιό είναι χειρότερο· ο φανερός και άμεσος ή ο κρυφός και έμμεσος.

Πάντως, η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι εσταυρωμένη γι’ αυτό καί ἀναστημένη. Αυτό είναι το κριτήριο της γνησιότητας της, ότι δηλαδή συνδέεται με τον Εσταυρωμένο και Αναστάντα Χριστό. Όπως εναντίον του Χριστού εξεστράτευσε ολόκληρη η ανθρωπίνη κακία και το σατανικό μίσος, έτσι και εναντίον του πραγματικού Του Σώματος επιτίθεται ολόκληρη η ανθρώπινη κακία. Όταν μια Εκκλησία αποδιώκη το μαρτύριο, την εκούσια Σταύρωση και ζητά την επίγεια δόξα και την κοσμική προβολή, όταν διακατέχεται από το πάθος να σταυρώνη και όχι να σταυρώνεται, δείχνει ότι έχασε την πραγματική κοινωνία με τον Χριστό, ο Οποίος προσφέρθηκε χωρίς καμμιά αντίσταση στο μαρτύριο.

Αυτό πού ισχύει για την Εκκλησία, ισχύει και για τους πραγματικούς Χριστιανούς. Κριτήριο γνησιότητος των Χριστιανών είναι η βίωση του Σταυρού. Ο Χριστος το ειπε: «Τὸ ποτήριον ὅ ἐγὼ πίνω, πίεσθε» (Μαρκ. ι', 39). Αυτό συνέβη με τους Μαθητάς. Περιφρονήθηκαν, διώχθηκαν, υπέστησαν τά πάντα και μαρτυρικό θάνατο. Όσοι από αυτούς δεν απέθαναν μαρτυρικά, δεν είναι γιατί δεν είχαν Χάρη μαρτυρίου, αλλά γιατί δεν δόθηκαν οι κατάλληλες συνθήκες να μαρτυρήσουν. Παντως ολοι εζησαν μαρτυρικα.

Έτσι, οι Χριστιανοί συνδέονται με τό «ποτήριον». Όταν μιλάμε γιά «ποτήριον» και σταυρικό θάνατο δεν εννοούμε μόνον τά βάσανα της ζωής, πού όλοι έχουμε και αντιμετωπίζουμε, αλλά κάτι περισσότερο.

Σταυρός είναι ο αγώνας για την απαλλαγή μας από την εσωτερική τυραννία των παθών· για την μεταμόρφωση του εσωτερικού μας κόσμου, ώστε όλες μας οι δυνάμεις να υπηρετούν τον Θεό. Διότι δεν υπάρχουν μέσα μας κακές δυνάμεις πού πρέπει να αποβάλλουμε, αλλά διεστραμμένες δυνάμεις πού πρέπει να μεταμορφώσουμε. Ο άγιος Ισαάκ λέγει: «Ἡ ὁδός τοῦ Θεοῦ σταυρός καθημερινός ἐστίν. Οὐδείς γάρ ἐν τῷ Οὐρανῷ ἀνῆθε μετά ἀνέσεως».

Σταυρός είναι να μην υπολογίζουμε τους επαίνους και τις ατιμίες πού μας προσφέρει ο κόσμος. Ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος τον αδελφό πού τον ρώτησε τί πρέπει να κάνη για να σωθή τον έστειλε στο νεκροταφείο για να κατηγορήση τους νεκρούς, ως αμαρτωλούς και έπειτα να τους επαινέση ως αγίους. Όταν επέστρεψε τον ρώτησε αν αντέδρασαν οι νεκροί στις δύο περιπτώσεις. Και στην αρνητική απάντηση του λέγει: «Είδες πόσο τους εξευτέλισες και τίποτε δεν σού αποκρίθηκαν και πόσο τους εξύμνησες και καθόλου δεν σού μίλησαν; Έτσι και σύ γίνε νεκρός, αν θέλης να σωθής. Ούτε την αδικία των ανθρώπων ούτε τους ύμνους τους να λογαριάζης, όπως οι νεκροί. Και μπορεί να σωθής».

Σταυρός είναι και η αγάπη πού πρέπει να δείχνουμε στους άλλους. Η αγάπη από την φύση της είναι ταπείνωση, κένωση, σταυρός. Ο Χριστος σταυρωθηκε και εδειξε την αγαπη Του σε μας. Και μείς πρέπει να σταυρωνόμαστε καθημερινά για να φανερώσουμε την αγάπη μας στους άλλους. Ο Ορθόδοξος δεν αντιστέκεται κοσμικά στην δύναμη πού πέφτει επάνω του.Αντιμετωπίζει τά πάντα με την αγάπη. Είναι άοπλος και οπλισμένος. Είναι σταυρωμένος στο ξύλο της αγάπης και όντας σταυρωμένος είναι ο πραγματικά ελεύθερος, διαθέτει την μεγαλύτερη δύναμη.

Σταυρός, ακόμη, είναι καί ο μαρτυρικός θάνατος υπέρ της αληθείας και της Πίστεως. Οι άγιοι επειδή αγάπησαν τόν Θεό δέχθηκαν τον εκούσιο θάνατο παρά να Τον αρνηθούν.

Το «ποτήριον» (ο σταυρός) είναι κοινός κλήρος όλων των Ορθοδόξων. Με τον σταυρο εξασφαλιζουμε μεγαλυτερη νικη και αιωνιο θριαμβο. Αντίθετα με κοσμικά κριτήρια, δηλαδή με την αντίσταση δίνουμε στον άλλο την δυνατότητα να προετοιμασθή για μεγαλύτερη επίθεση.

 

Ο Τοποτηρητής Μητροπολίτης

+ Ο Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

Η Κυριακή Δ’ Νηστειών στην Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας

 

Τρεις μήνες από την κοίμηση του μακαριστού Μητροπολίτου Κοσμά

 

Στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Αμφιλοχίας τέλεσε το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας την Κυριακή Δ’ Νηστειών, 3 Απριλίου 2022 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου και Τοποτηρητής της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Ιερόθεος.

Κατά το κήρυγμά του, ο Σεβασμιώτατος ανέφερε ότι όσο πλησιάζουμε προς το Πάσχα, τόσο περισσότερο η Εκκλησία μάς προετοιμάζει να εορτάσουμε τον Σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού. Σήμερα εορτάζει έναν μεγάλο άγιο, τον Ιωάννη τον Σιναΐτη, τον συγγραφέα της Κλίμακας για να μας δείξει ότι δεν είναι σκοπός τού ανθρώπου μόνο να μετέχει στα μυστήρια της Εκκλησίας. Χρειάζεται να υπάρχει και η σχετική προετοιμασία, μέσα από την ασκητική ζωή, όπως βιώνεται στην νηπτική και ησυχαστική παράδοση της Εκκλησίας. Αυτή την παράδοση προβάλλει ο άγιος Ιωάννης μέσα από την Κλίμακα.

Η Κλίμακα εκφράζει την παράδοση αυτή, όπως βιώθηκε στην Ιερά Μονή Σινά και την πέριξ περιοχή και δείχνει τα «σκαλοπάτια» που πρέπει να ανεβούμε για να φθάσουμε στην θεοπτία.

Αν στην Παλαιά Διαθήκη έχουμε την κατάβαση τού Θεού στο Σινά και την αποκάλυψη του Νόμου, εδώ έχουμε την ανάβαση τού ανθρώπου στο πνευματικό Σινά για να αποκτήσει γνώση και κοινωνία με τον Θεό.

Ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στην νοερά ησυχία, όπως την περιγράφει ο άγιος Ιωάννης, ως επιστήμη των λογισμών. Ο δυτικός χριστιανισμός εγκατέλειψε αυτή την ησυχαστική παράδοση και μέθοδο και οδηγήθηκε στην λογικοκρατία και στην ηθικοκρατία.

Αναφέρθηκε στον 26^ο λόγο της Κλίμακας που επιγράφεται «περί διακρίσεως λογισμών, παθών και αρετών» και ανέλυσε τον τρόπο που η Εκκλησία διακρίνει και ελέγχει τους λογισμούς και τα πάθη, μέσα από την ησυχαστική ζωή.

Ο άγιος Παΐσιος για να τονίσει τη σημασία της διακρίσεως των λογισμών, συνήθιζε να λέει ότι πρέπει ο άνθρωπος να δημιουργήσει «εργοστάσιο καλών λογισμών». Εκεί βρίσκεται η πνευματική υγεία του ανθρώπου. Και έλεγε επίσης ότι «ένας καλός λογισμός ισοδυναμεί με μια αγρυπνία».

Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου ολοκληρώνοντας την ομιλία του είπε ότι είναι ανάγκη να μάθουμε να προσέχουμε τον κόσμο των λογισμών. Να τους αφήνουμε στην λογική, να τους μετατρέπουμε σε καλούς και να μην τους επιτρέπουμε να κατεβαίνουν στον χώρο της καρδιάς, στο επιθυμητικό και στο θυμικό. Όποιος καταφέρει να μάθει να ζει έτσι, θα καταλάβει την αγάπη του Χριστού και την αγάπη των ανθρώπων. Θα μάθει να εκκλησιάζεται σωστά, να κοινωνεί σωστά, θα αισθάνεται την αγάπη του Θεού και θα πορεύεται στην ένωση και την κοινωνία μαζί Του.

Κατά την απόλυση της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος Τοποτηρητής τέλεσε επιμνημόσυνη δέηση, υπέρ αναπαύσεως του μακαριστού Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κυρού Κοσμά, με την ευκαιρία της συμπληρώσεως τριών μηνών από την κοίμησή του.

Αναφερόμενος στον μακαριστό Μητροπολίτη είπε ότι επετέλεσε ένα σημαντικό έργο σε αυτή την Ιερά Μητρόπολη που θα πρέπει να κριθεί και να εκτιμηθεί στην ολότητά του. Ο Μητροπολίτης Κοσμάς περιόδευε συνεχώς και ως ιεροκήρυξ και ως επίσκοπος ολόκληρη την Μητρόπολη και ιερουργούσε και κήρυττε τον λόγο του Θεού. Χειροτόνησε καλούς ιερείς με αγάπη στον Θεό και γενικά άφησε ένα σημαντικό ποιμαντικό και κοινωνικό έργο.

Επίσης, με αφορμή την προσκύνηση από τους πιστούς της δεξιάς χειρός του αγίου Καλλινίκου, Επισκόπου Εδέσσης που είχε μεταφέρει το πρωί ο Σεβασμιώτατος, αναφέρθηκε στον άγιο Καλλίνικο, ο οποίος συνέβαλε, ως πρωτοσύγκελλος, στην ανέγερση του Ναού. Τόνισε ότι ήταν ένας ασκητής Επίσκοπος που έχει παρουσιάσει πολλά σημεία, πολλά θαύματα, σε όσους τον επικαλούνται και προσεύχονται σε αυτόν.

Στην Θεία Λειτουργία συμμετείχαν ο Δήμαρχος Αμφιλοχίας κ. Γεώργιος Κατσούλας, ο πρώην Δήμαρχος κ. Νικόλαος Τέλωνας, η Πρόεδρος του Κέντρου Κοινωνικής Ανάπτυξης Δήμου Αμφιλοχίας κα Ζωή Ντρούτση και ο Πρόεδρος της Κοινότητας Αμφιλοχίας κ. Απόστολος Γόγολος.

 

Μετά την Θεία Λειτουργία ο Σεβασμιώτατος, συνοδευόμενος από τον Δήμαρχο Αμφιλοχίας, επισκέφθηκε την Βιβλιοθήκη του Δήμου και ξεναγήθηκε στους χώρους της. Εξέφρασε τον θαυμασμό του για το έργο που επιτελείται και συνεχάρη τους υπευθύνους για την προσπάθεια που καταβάλλουν και το έργο που κάνουν.

 

Το μεσημέρι επισκέφθηκε την Ιερά Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου Μυρτιάς Τριχωνίδος και τέλεσε τρισάγιο επί του τάφου του Μακαριστού Μητροπολίτου Κοσμά που βρίσκεται στο Κοιμητήριο της Μονής ευχόμενος για την ανάπαυση της ψυχή του.

 

Το απόγευμα της Κυριακής χοροστάτησε στην ακολουθία του Κατανυκτικού Εσπερινού στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Θέρμου.

Κατά την έναρξη του Εσπερινού, ύστερα από αίτημα του αρχιμ. Θεοκλήτου Ράπτη, προϊσταμένου του Ναού και Αρχιερατικού Επιτρόπου της Αρχιερατικής Περιφέρειας Παμφίας, μετέφερε στον Ιερό Ναό την δεξιά χείρα του αγίου Καλλινίκου, Επισκόπου Εδέσσης, η οποία ετέθη στο μέσον του Ναού προς προσκύνηση, ενίσχυση και αγιασμό των πιστών.

Ο Σεβασμιώτατος κατά την ομιλία του Κατανυκτικού Εσπερινού παρουσίασε την Κλίμακα του Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου, την οποία χαρακτήρισε ως μια «θεραπευτική εγκυκλοπαίδεια», μια «εγκυκλοπαίδεια ορθοδόξου ψυχοθεραπείας» που συνδέει την μυστηριακή με την ασκητική ζωή της Εκκλησίας.

Παρουσίασε συνοπτικά την δομή και το περιεχόμενο του βιβλίου, που χωρίζεται σε τρία μέρη. Τα επτά πρώτα κεφάλαια είναι εισαγωγικά περί αποταγής του κόσμου. Το δεύτερο μέρος (κεφάλαια 8-26) αναφέρεται στα πάθη και στις αρετές, τις πρώτες βασικές αρετές του μοναχού, και στο τρίτο μέρος (κεφάλαια 27-30) παρουσιάζεται η τελειότητα του ανθρώπου και το ύψος της πνευματικής ζωής.

Ακολούθως ο Σεβασμιώτατος κ. Ιερόθεος τόνισε ότι ο χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία και δεν έχει τα γνωρίσματα μιας θρησκείας που να θέλει να θεραπεύσει τον Θεό που είναι οργισμένος, αλλά είναι Εκκλησία που θεραπεύει τον άνθρωπο και μοιάζει περισσότερο με ένα θεραπευτήριο. Είναι ένα πνευματικό νοσοκομείο που θεραπεύει όλες τις παρά φύσιν ενέργειες της ψυχής σε κατά φύσιν και υπέρ φύσιν. Μέσα στην Εκκλησία με την ασκητική και ησυχαστική ζωή μετατρέπεται η φιλαυτία σε φιλοθεΐα και φιλανθρωπία και η ιδιοτελής αγάπη σε ανιδιοτελή. Υπάρχουν οι θεραπευθέντες που είναι οι άγιοι, οι θεραπευόμενοι που είναι όσοι αγωνίζονται και οι αθεράπευτοι.

Στο τρίτο μέρος της ομιλίας του ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου αναφέρθηκε στον άγιο Καλλίνικο, Επίσκοπο Εδέσσης που καταγόταν από την περιοχή του Θέρμου. Εξήγησε πώς γίνεται η διαδικασία της αγιοκατατάξεως ενός αγίου και ποια χαρακτηριστικά γνωρίσματα πρέπει να έχει, συνοψίζοντάς τα σε τρία: την πίστη στο Θεό, σύμφωνα με την διδασκαλία της Εκκλησίας, τον θεοφιλή βίο και την παρουσία σημείων, δηλαδή θαυμάτων. Τόνισε ότι ο άγιος Καλλίνικος συγκεντρώνει και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά γνωρίσματα.

Τέλος αναφέρθηκε στην αγάπη του αγίου Καλλινίκου προς τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, την γνώση της διδασκαλίας του, την βοήθειά του για την ανοικοδόμηση του Ναού του στο Θέρμο και στην συμβολή του στην διάδοση της τιμής και της αναγνωρίσεώς του από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, στην οποία είχε συντελέσει τα μέγιστα από την θέση του πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως.

Μεταξύ των εκκλησιασθέντων ήταν και ο Δήμαρχος Θέρμου κ. Σπυρίδων Κωνσταντάρας, οι Αντιδήμαρχοι του Δήμου Θέρμου κ. Αθανάσιος Παπαπάνος και κ. Αθανάσιος Βάλης και ο πρώην Δήμαρχος κ. Θεόδωρος Πορφύρης.

 

Μπορείτε να δείτε περισσότερες φωτογραφίες από την Θεία Λειτουργία στον ακόλουθο σύνδεσμο https://photos.app.goo.gl/PAcnEizdgagh5vxZ8

 

Μπορείτε να δείτε περισσότερες φωτογραφίες από τον Κατανυκτικό Εσπερινό στον ακόλουθο σύνδεσμο https://photos.app.goo.gl/1cmec9aogJQSqQHJ9

Γραπτό θείο κήρυγμα Κυριακής Δ’ Νηστειών

 Μοναχισμός καίὈρθοδοξία

 

«τοῦτο τό γένος ἐν οὐδενί δύναται ἐξελθεῖν
εἰ μή ἐν προσευχῇ καί νηστείᾳ» (Μάρκ. θ', 29)

 

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,

Στήν ἐρώτηση τῶν μαθητῶν γιατί δέν μπόρεσαν νά βγάλουν τό δαιμόνιο ἀπό τόν νέο πού βασανιζόταν «παιδιόθεν», ὁ Κύριος ἀπάν­τησε, ὅτι τό γένος αὐτό, πού κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ «εἶναι το πάνδεινο δαιμόνιο τῆς ἀκολασίας», δέν μπορεῖ μέ κανένα ἄλλο μέσο νά βγῆ ἀπό τόν ἄνθρωπο, παρά μόνον μέ τήν προσευχή καί τήν νηστεία. Καί ἐπειδή αὐτός πού κατέχεται ἀπό τό δαιμόνιο εἶναι δύσκολο νά προσευχηθῆ καί νά νηστεύση πρέπει νά τό κάνουν ἐκεῖνοι πού θέλουν νά θεραπεύσουν τόν δαιμονισμένο.

Ἡ ἀπάντηση αὐτή τοῦ Κυρίου μᾶς δίνει τήν ἀφορμή νά διατυπώσουμε μερικές σκέψεις, ἀφ᾿ ἑνός μέν γύρω ἀπό τήν προσευχή καί τήν νηστεία, ἀφ᾿ ἑτέρου δέ γύρω ἀπό τήν σχέση πού ὑπάρχει μεταξύ τοῦ Μοναχισμοῦ καί τῆς Ὀρθοδοξίας.

Κατ’ ἀρχάς ἡ προσευχή καί ἡ νηστεία εἶναι ἀπαραίτητα μέσα γιά τήν ἀπαλλαγή μας ἀπό κάθε δαιμονική τυραννία καί τήν ἐπιστροφή μας στόν Θεό. Ἰδιαίτερα γιά τό γένος αὐτό τῶν δαιμονίων, πού εἶναι «οἱ ἀλλόκοτοι καί δυσέρωτες ἔρωτες», κατά τον ἅγιο Γρηγόριο τον Παλαμᾶ, ἡ προσευχή καί ἡ νηστεία εἶναι ἰσχυρότατα ὅπλα. Μέ τήν νηστεία χαλινώνουμε τό σῶμα καί καταστέλλουμε τίς ἐπαναστάσεις του, καί μέ τήν προσευχή κατευνάζουμε τούς λογισμούς πού ἐρεθίζουν τά πάθη. Γενικά, ἡ προσευχή καί ἡ νηστεία διαδραματίζουν σπουδαῖο ρόλο στήν ζωή τοῦ Χριστιανοῦ, πού ἀγωνίζεται γιά τήν κατά Χάρη θέωσή του.

Μέ τήν νηστεία βιώνουμε τήν παραδείσια προπτωτική κατάσταση, τότε πού ὁ Ἀδάμ δέν εἷχε παραβῆ ἀκόμη τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ. Ἐπίσης, μέ τήν νηστεία ζοῦμε τό δράμα τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρώπου πού ἔγινε μέ τήν παράβαση τῆς ἐντολῆς καί τήν ἀπώλεια τῆς θείας Χάριτος. Ὁ Μέγας Βασίλειος ἀποκαλεῖ τήν νηστεία «πρεσβυτέρα Νόμου», γιατί δόθηκε ὡς ἐντολή καί πρίν ἀπό τόν Νόμο τοῦ Μωϋσέως, άκόμη, μέ τήν νηστεία βιώνουμε μερικές καταστάσεις ἀπό τήν ἐσχα­τολογική κατάσταση τῶν δικαίων. Γνωρίζουμε ὅτι στήν ζωή πού θά ἀκολου­θήση μετά τήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου δέν θά ὑπάρχουν ὑλικές ἀνάγκες καί ὁ χαριτωμένος ἄνθρωπος θά εὐφραίνεται ἀπό τήν κοινωνία του μέ τόν Χριστό.

Μέ τήν προσευχή ζοῦμε πραγματικά τήν κοινωνία μέ τόν Χριστό. Μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ἡ πνευματική ζωή ἐκφράζεται καί ἐκδηλώνεται μέ τήν προσευχή. Ὑπάρχει ἕνας ἐπιτυχής ὁρισμός τῆς προσευχῆς πού δόθηκε ἀπό τόν ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κλίμακος, πού σήμερα ἑορτάζει, σύμφωνα μέ τόν ὁποῖο «προσευχή ἐστι συνουσία ἀνθρώπου καί Θεοῦ». Πράγματι, κατά τήν προσευχή ὁ ἄνθρωπος ἀπολαμβάνει τήν «νηφάλιον μέθην», βιώνει τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Γι᾿ αὐτό ἡ χρησι­μο­ποίηση τῆς νηστείας καί τῆς προσευχῆς εἶναι ἀπαραίτητα γιά τήν κάθαρση καί τήν θέωσή μας. Ἔτσι ἐξηγεῖται, ὅτι ὅλοι οἱ ἅγιοι χρησιμοποίησαν καί ἀγάπησαν αὐτά τά πνευματικά μέσα.

Συνήθως οἱ ἄνθρωποι, δικαιολογώντας τήν διάθεσή τους νά ζοῦν κατά τό θέλημά τους, ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ προσευχή καί ἠ νηστεία εἶναι κατάλληλα μέσα γιά τούς μοναχούς πού εἶναι ἀφιερωμένοι στόν Θεό καί ὄχι τόσο γιά τούς ἀνθρώπους πού ζοῦν καί ἐργάζονται στόν κόσμο. Μέ αὐτή τήν λαθεμένη σκέψη γίνεται μιά διάσπαση τοῦ χριστιανικοῦ ἤθους καί μιά ἀλλοίωση τοῦ εὐαγγελικοῦ μηνύματος.

Πρέπει νά τονισθῆ ὁ μοναχισμός εἶναι ἔκφραση τῆς Ὀρθοδοξίας.  Αὐτό μποροῦμε νά τό δοῦμε σέ τρία χαρακτηριστικά γνωρίσματα τῆς Ὀρθοδοξίας πού φανερώνουν καθαρά τήν μεγάλη ἀλήθεια ὅτι τό Ὀρθόδοξο πνεῦμα εἶναι κατ᾿ οὐσίαν μοναχικό καί ἡ μοναχική ζωή εἶναι ὀρθόδοξη ζωή.

Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἀσκητική. Ὅταν λέμε ἀσκητική ζωή ἐννοοῦμε κυρίως τήν εὐαγγελική ζωή πού στηρίζεται πάνω στήν μετάνοια, ἡ ὁποία εἶναι ἀπαραίτητη προϋπόθεση ὀρθοδόξου ἤθους.

Ἄσκηση ἀκόμη εἶναι ἡ προσπάθεια τοῦ ἀνθρώπου μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ νά παραμείνη ὁ ἄνθρωπος ἐλεύθερος ἀπό τήν κυριαρχία πούθέλουν νά τοῦ ἐπιβάλλουν τά κτίσματα. Ἄσκηση εἶναι ἡ μεταστροφή τοῦ ἀνθρώπου στό νΘεό, εἶναι ἡ ἀπαλλαγή ἀπό τήν τυραννία τῶν παθῶν. Ἐπίσης, ἄσκηση εἶναι ἡ συμμόρφωση σέ ὅλες τίς ἐντολές τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτό ὅλοι μποροῦν νά τό ζήσουν. Καί οἱ μοναχοί καί ὅσοι ζοῦν στόν κόσμο.

Τίς τρεῖς μοναχικές ὑποσχέσεις μπορεῖ νά τίς τηρήση καί ὁ ἔγγαμος, μέ ἀνάλογη προσαρμογή. Ὁ γάμος ὅταν ἔχη ἀναφορά στό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας βοηθᾶ τόν ἄνθρωπο νά σωθῆ.

Ὁ Ὀρθόδοξος τρόπος ζωῆς εἶναι κοινοτικός ἤ κοινοβιακός. Αὐτό σημαίνει ὅτι ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός δέν ζῆ μόνος του, ἀλλά μέ τούς ἀδελφούς του καί γιά τούς ἀδελφούς του. Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι Ἐκκλησία. Αὐτό θά πῆ ὅτι εἶναι Σῶμα Χριστοῦ καί πνευματική  (πραγματική) οἰκογένεια.

Αὐτό τό βλέπουμε στήν Θεία Εὐχαριστία πού ἐκφράζει ἄριστα τήν Ἐκκλησία. Στό ὑπερφυές αὐτό Μυστήριο ὅλοι ἀπολαμβάνουμε τό συλλείτουργο. Ὅλα εἶναι κοινά. Κοινή προσευχή, κοινή τροφή, κοινή ζωή. Μαθαίνοντας νά ζοῦμε λειτουργικά, καλούμαστε νά συμμετάσχουμε καί στήν μεγάλη λειτουργία τοῦ σύμπαντος κόσμου, δηλαδή νά θεωροῦμε ὅλους καί ὅλα ὡς δῶρα τοῦ Θεοῦ σέ μᾶς καί ἑπομένως νά προσφέρουμε καί ἐμεῖς τόν ἑαυτό μας ὡς δῶρο σέ αὐτούς.

Ἔτσι, ἡ χριστιανική ζωήεἶναι κοινή ζωή. Ἡ λύπη κοινή λύπη. Ἡ χαρά κοινή χαρά. Ἡ πίστη ἑνότητα πίστεως. Ἡ ἀγάπη κοινωνία ἀγάπης. Αὐτό τό βλέπουμε καθαρά νά ἐκφράζεται στά κοινόβια μοναστήρια. Οἱ μοναχοί ἔχουν κοινή τροφή, ἐνδυμασία, προσευχή, πνευματική καθοδήγηση. Ἀλλά αὐτή τήν κοινή ζωή, τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, μποροῦν νά τήν ζήσουν ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι, μέ τό νά μήν αἰσθάνωνται μόνοι τους καί νά μή ζοῦν μόνο γιά τόν ἑαυτό τους. Τόν ἄλλο νά τόν βλέπουν ὡς ἀδελφό τους καί νά συμμετέχουν στόν πόνο του. Βέβαια, ὁ κοινοβιακός τρόπος ζωῆς γίνεται με την ἐνέργεια τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Στόν πεπτωκότα κόσμο, πού χαρακτηρίζεται ἀπό τήν ἀπουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι οὐτοπία νά μιλᾶμε γιά κοινοβιακή ζωή. Ὁ πεπτωκώς ἄνθρωπος ρέπει πρός τήν ἀτομοκρατία.

Ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός κινεῖται γύρω ἀπό τόν Θεάνθρωπο Χριστό, ζῆ ἐν τῷ Θεανθρώπῳ καί δέν κινεῖται γύρω ἀπό τόν ἑαυτό του. Αὐτό τό βλέπουμε στόν μοναχισμό. Κέντρο τοῦ μοναχοῦ εἶναι ὁ Ναός. Βάση ἡ λατρεία καί ἡ προσευχή. Ὁ μοναχός ἐπιζητεῖ μέ θερμότητα τήν κοινωνία μέ τόν Χριστό. Αὐτό μπορεῖ νά τό ἐφαρμόση καί ὁ κάθε Ὀρθόδοξος Χριστιανός μέ τό νά τηρῆ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί τό τυπικό τῆς Ἐκκλησίας νά γίνη δικό του τυπικό.

Ὅλοι μποροῦμε νά ζήσουμε τό ὀρθόδοξο πνεῦμα πού εἶναι ἀσκη­τικό, κοινοβιακό καί ἐκκλησιαστικό.

 

Ὁ Τοποτηρητής Μητροπολίτης

 

+ Ὁ Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱερόθεος

Ε’ Κατανυκτικός Εσπερινός 2022

 

Η ακολουθία του Κατανυκτικού Εσπερινού της Κυριακής Δ’ Νηστειών, (Ιωάννου της Κλίμακος), 3 Απριλίου 2022 θα τελεσθεί ώρα 19:00’:

 

στην Ιερά Πόλη Μεσολογγίου, στον Ιερό Ναό Αποστόλου Παύλου, με ομιλητή τον αιδεσιμολογιώτατο πρωτοπρ. Ανδρέα Καππέ, Εφημέριο του Ιερού Ναού Αγίας Παρασκευής Ι. Π. Μεσολογγίου.

 

στο Αγρίνιο, στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου, με ομιλητή τον αιδεσιμολογιώτατο πρωτοπρ. Χριστοφόρο Χρόνη, Εφημέριο του Ιερού Ναού Αγίων Αποστόλων Κάτω Ζευγαρακίου.

Η Δ’ Στάση των Χαιρετισμών στον Αστακό

Σε κλίμα κατάνυξης τελέσθηκε η ακολουθία της Δ’ Στάσης των Χαιρετισμών στην Υπεραγία Θεοτόκο, την Παρασκευή 1 Απριλίου 2022, στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Αστακού, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου και Τοποτηρητού της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Ιεροθέου.

Ο Σεβασμιώτατος έψαλλε τους οίκους ενώπιον της εικόνας της Θεοτόκου και κήρυξε τον θείο λόγο στους πιστούς αναλύοντας τον στίχο: «Χαίρε ὁ πόκος, ὁ ἔνδροσος ὅν Γεδεών Παρθένε προεθεάσατο».

Ανέφερε ότι η Παλαιά Διαθήκη εκπληρώθηκε στην Καινή και ότι η Παλαιά Διαθήκη πρέπει να ερμηνεύεται χριστολογικά.

Όταν ο Γεδεών ζήτησε από τον Θεό σημείο επιβεβαίωσης για την αποστολή που αναλάμβανε, ο Θεός του έδειξε, μέσα στην ξηρασία που επικρατούσε, τον ένδροσο πόκο.

Η Παναγία είναι το ευλογημένο μαλλί, μέσα σε μια εποχή ξηρότητας, και μέσα της είχε τον Χριστό πού είναι η δρόσος, από την οποία απέσταξε η δρόσος που έλυσε την φλόγα της πολυθεΐας.

Στα διάφορα φιλοσοφικά ρεύματα από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία μέχρι σήμερα βλέπουμε την φλόγα της πολυθεΐας και της αθεΐας. Η φιλοσοφία δεν πίστευε ότι υπάρχει ανάσταση των νεκρών και ζωή μετά τον θάνατο. Ήρθε ο Χριστός, δια μέσου της Παναγίας μας, και μας αποκάλυψε την αλήθεια.

Και σήμερα υπάρχει πολυθεΐα και αθεΐα, θεωρητική και πρακτική. Υπάρχουν χριστιανοί που πιστεύουν στον Θεό, αλλά ζουν σαν να μην υπάρχει Θεός.

Επίσης στην εποχή μας υπάρχει έντονη και η φλόγα της αυτοθεΐας. Ο άνθρωπος λατρεύει τον εαυτό του και τον κάνει κέντρο των πάντων.  Είναι αυτό που αναφέρει ο άγιος Ανδρέας Κρήτης στον Μεγάλο Κανόνα «αὐτοείδωλον ἐγενόμην».

Η Εκκλησία είναι ο πόκος ο ένδροσος πού έχει μέσα της τον Χριστό. Πρέπει να ζούμε μέσα στην Εκκλησία ως βαπτισμένοι χριστιανοί και ως βεβαιόπιστοι, όπως λέγει ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, έχοντας βεβαία και ζωντανή πίστη και να παρακαλούμε την Παναγία μας να μας ανοίγει τα μάτια της ψυχής.

Μεταξύ των πιστών που εκκλησιάστηκαν ήταν ο Δήμαρχος Ξηρομέρου κ. Ιωάννης Τριανταφυλλάκης και η Πρόεδρος της Δημοτικής Ενότητας Αστακού κα Αρετή Γριτσύπη.

Κατά την απόλυση της ακολουθίας ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε τη χαρά του γιατί επισκέφθηκε σήμερα τον Αστακό με την μεγάλη παράδοση και ευλάβεια που καλλιέργησε και στερέωσε ο μακαριστός άγιος γέροντας Ιερόθεος Τριφύλλης. Αναφέρθηκε στον μακαριστό ευλογημένο κληρικό τον οποίο γνώρισε προσωπικά και για τον οποίο μιλούσε και ο άγιος Καλλίνικος, επίσκοπος Εδέσσης. Επίσης αναφέρθηκε και στον μακαριστό αρχιμ. Θεόδωρο Ευαγγελάτο, πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως, που διακόνησε στον Αστακό και άφησε μνήμη καλού και εναρέτου κληρικού, καθώς επίσης και στους Μητροπολίτες Θεόκλητο και Κοσμά που αγαπούσαν τον Θεό, την Εκκλησία και τους χριστιανούς.