ΒΙΝΤΕΟ - Ευλαβικό Αφιέρωμα

Μέρος 1

Μέρος 2

ΒΙΝΤΕΟ - Ευλαβικό Αφιέρωμα

Μέρος 3

Μέρος 4

Τριετες Μνημοσυνο Μητροπολίτου Θεοκλητου

Την Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2010 συμπληρώνονται τρία χρόνια από την κοίμηση του μακαριστού Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κυρού ΘΕΟΚΛΗΤΟΥ. Ο μακαριστός ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ εποίμανε τον ευλογημένο λαό της Αιτωλοακαρνανίας για περισσότερα από σαράντα (40) χρόνια και αναδείχθηκε πρότυπο επισκόπου, υπόδειγμα αληθινού ποιμένος, μιμητού του πρώτου Ποιμένος και μεγάλου Αρχιερέως Χριστού.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. ΚΟΣΜΑΣ τιμώντας τη μνήμη του προκατόχου του, την Παρασκευή το πρωί, κατά την έναρξη της ιερατικής συνάξεως που θα πραγματοποιηθεί στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Αγρινίου, μαζί με όλους τους ιερείς της Ιεράς Μητροπόλεως, θα τελέσει επιμνημόσυνη δέηση υπέρ αναπαύσεως του αειμνήστου.

Την Κυριακή Α’ Νηστειών (της Ορθοδοξίας) 21 Φεβρουαρίου 2010, θα ιερουργήσει στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου, όπου και θα προστεί του επισήμου μνημοσύνου του αειμνήστου, παρουσία των αρχών της περιοχής.

Στη συνέχεια θα τελέσει τρισάγιο στον τάφο του στην Ιερά Μονή Παναγίας Ελεούσης Αιτωλικού, ενώ με προτροπή του, την Κυριακή της Τυρινής (14 Φεβρουαρίου) θα τελεσθεί σε όλους τους Ιερούς Ναούς της Ιεράς Μητροπόλεως επιμνημόσυνη δέηση υπέρ αναπαύσεως της μακαρίας ψυχής του αοιδίμου Ιεράρχου.

Εκ του Γραφείου Τύπου και Επικοινωνίας
της Ιεράς Μητροπόλεως

Πρόγραμμα Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου

ΤΕΤΑΡΤΗ 3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2010
07:30 π.μ. - ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ
Όρθρος - Αρχιερατική Θεία Λειτουργία

19:30 μ.μ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ
Εσπερινός Αγρυπνίας Αγίου Ισιδώρου


ΚΥΡΙΑΚΗ 7 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2010 (ΑΠΟΚΡΕΩ)
07:30 π.μ. - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΑΤΑΡΑΓΚΑΣ ΜΑΚΡΥΝΕΙΑΣ
Όρθρος - Αρχιερατική Θεία Λειτουργία


ΤΡΙΤΗ 9 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2010
ΦΙΛΙΑΤΡΑ - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ
18:00 μ.μ. Μέγας Πανηγυρικός Πολυαρχιερατικός Εσπερινός


ΤΕΤΑΡΤΗ 10 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2010
ΦΙΛΙΑΤΡΑ - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ
07:30 π.μ. Όρθρος – Πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 12 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2010
10:00 π.μ. - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ ΑΓΡΙΝΙΟΥ
Γενική Ιερατική Σύναξη – Επιμνημόσυνη δέηση υπέρ αναπαύσεως του αειμνήστου Μητροπολίτου Θεοκλήτου

12:00 π.μ. - ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΕΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΑΓΡΙΝΙΟΥ
Αγιασμός Εγκαινίων 5ου Δημοτικού και 1ου Γυμνασίου


ΚΥΡΙΑΚΗ 14 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2010 (ΤΥΡΙΝΗΣ)
07:30 π.μ. - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ
Όρθρος - Αρχιερατική Θεία Λειτουργία

18:00 μ.μ. - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ ΑΓΡΙΝΙΟΥ
Α’ Κατανυκτικός Εσπερινός της Συγγνώμης


ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ 15 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2010
16:00 μ.μ. - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΧΩΡΑΣ
Ακολουθία Μεγάλου Αποδείπνου


ΤΕΤΑΡΤΗ 17 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2010
19:00 μ.μ. - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΛΕΠΕΝΟΥΣ
Θεία Λειτουργία Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2010
19:00 μ.μ. - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΕΥΗΝΟΧΩΡΙΟΥ
Ακολουθία Α’ Χαιρετισμών


ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2010
17:30 μ.μ. - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΝΕΑΠΟΛΕΩΣ
Αρχιερατικός Εσπερινός Κυριακής της Ορθοδοξίας


ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2010 (ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ)
07:30 π.μ. - ΙΕΡΟΣ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ
Όρθρος - Αρχιερατική Θεία Λειτουργία – Λιτάνευση Ιερών Εικόνων – Τριετές Μνημόσυνο Μητροπολίτου Θεοκλήτου

18:00 μ.μ. - ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΑΓΡΙΝΙΟΥ
Β’ Κατανυκτικός Εσπερινός

ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΠΟΚΡΕΩ

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή αναφέρεται περισσότερο από κάθε άλλη σαν εικόνα της κρίσεως. Παρ' όλα αυτά μας λέγει κάτι ουσιαστικό· όχι για τον θάνατο, την καταδίκη ή την σωτηρία, αλλά για την ζωή.

Ο Θεός δεν ρωτάει ούτε τούς αμαρτωλούς ούτε τούς δίκαιους τίποτε σχετικά με τις πεποιθήσεις τους ή με τις λατρευτικές τους συνήθειες· αυτό που μετράει ο Κύριος είναι ο βαθμός της ανθρωπιάς τους· "επείνασα γαρ, και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα και εποτίσατέ με, ξένος ήμην, και συνηγάγετέ με, γυμνός και περιεβάλετέ με, ησθένησα και επεσκέψασθαί με, εν φυλακή ήμην, και ήλθετε προς με".

Η παραβολή της κρίσεως θέτει σαφέστατα το ότι θα κριθούμε για την "πολιτεία" μας, για το πως δηλ. ζήσαμε ανάμεσα στους αδελφούς μας. Και για την Εκκλησία αυτή η πολιτεία μας δεν μπορεί να νοηθεί έξω από μία χριστοκεντρική τοποθέτηση μέσα στην αδελφική κοινωνία που είναι έκφραση μιας ζωής, η οποία θεμελιώνεται στην ένωση με τον Χριστό εν Αγίω Πνεύματι. Η τελείωση του πιστού εν κοινωνία είναι το αδιάκοπο κήρυγμα των Πατέρων. Ερμηνεύοντας την παύλειο φράση "μιμηταί ... Χριστού" ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερωτά: "Και πως είναι δυνατόν, να γίνουμε μιμηταί Χριστού; Με το να φροντίζουμε για το κοινό καλό και να μη ζητούμε τα του εαυτού μας". Είναι δε χαρακτηριστικό ότι και αυτή η κόλαση στο Γεροντικό νοείται ως αδυναμία διαπροσωπικής κοινωνίας: "Ουκ εστί πρόσωπον προς πρόσωπον θεάσασθαι, αλλ' ο νώτος εκάστου προς τον ετέρου νώτον κεκόλληται".

Μέσα στην σημερινή ευαγγελική περικοπή αναπτύσσεται η γνωστή καινοδιαθηκική κοινωνική κατηγορία του πλησίον. Η έννοια αυτή τελεσίδικα διαστέλλει την ανθρώπινη κοινωνία από την ζωϊκή ή φυτική. Εκεί κυριαρχεί η βιολογική φύση, που πάντοτε παράγει το ίδιο βιοκοινωτικό αποτέλεσμα.

Στην Εκκλησία όμως η σχέση είναι προσωπική, θεληματική, υπεύθυνη. Μέσα στον Χριστιανισμό η έννοια αυτή δεν γνωρίζει φραγμούς και όρια. Πλησίον είναι ο κάθε άνθρωπος. Εκφράζει την καθολική συναδέλφωση εν Χριστώ. Στον συνάνθρωπό μας διακρίνουμε τον ίδιο τον Χριστό. Αγαπώντας τον πλησίον μας, αγαπάμε τον Χριστό, του Οποίου κάθε άνθρωπος είναι εικόνα.

Σ' αυτήν την έννοια του πλησίον κρύβεται και η βαθύτερη σημασία της Χριστιανικής αγάπης. Δεν αγαπάμε κατά καθήκον, όπως συνήθως λέμε. Η αγάπη είναι η αναπνοή του Χριστιανισμού, ο φυσικός τρόπος της υπάρξεώς του. Δεν αγαπώ, λοιπόν τον πλησίον μου με την έννοια του οίκτου, της ευσπλαχνίας, της ελεημοσύνης, αλλά τον αγαπώ, διότι μέσα του είναι η εικόνα του Θεού. Είναι δε χαρακτηριστικό, ότι η έννοια του πλησίον στο Ευαγγέλιο είναι πρωταρχικά ενεργητική - αγαπητική και όχι παθητική. Χωρίς αυτή την κοινωνία με τον πλησίον είναι αδύνατη η κοινωνία με τον Θεό και η σωτηρία.

Μέσα στην Εκκλησία ο πλησίον μας δίνει την δυνατότητα να ξεδιπλωθούμε και να βγούμε από τον εαυτό μας, να δραστηριοποιηθούμε στην αγάπη και να ξεπεράσουμε τον φόβο, που έχει μέσα του την κόλαση, και μετά να περάσουμε στο χώρο της παραδείσιας κοινωνίας. Στο πρόσωπο του άλλου ο χριστιανός δεν βλέπει το κακό και το δαιμονικό που μετατρέπει την ζωή και τον κόσμο σε θάνατο, αλλά στο πρόσωπο του πλησίον και μάλιστα του "ελάχιστου αδελφού" βλέπει την αληθινή ζωή, τον Χριστό και την Ανάσταση.

Γι' αυτό ακριβώς ο ιερός Χρυσόστομος, όταν μιλάει για τον πλησίον, μιλάει για το "μυστήριο του αδελφού". Ο δε άγιος Εφραίμ ο Σύρος, τονίζει με έμφαση πως όποιος δεν μπορεί να αγαπήσει είναι ουσιαστικά "βεβλαμμένος κατά νουν". Η αγάπη, λοιπόν, δεν είναι αδυναμία και ούτε δείχνει αρρωστημένη κατάσταση ψυχής. Άρρωστος ψυχικά και πνευματικά είναι ο άνθρωπος των "κεκλεισμένων θυρών" του Σαρτρ, ή αυτός που διαχωρίζει τον εαυτό του από τούς άλλους και υψώνοντας το δικό του τείχος αδιαφορεί για το τι γίνεται στον κόσμο.

Όμοια και μια αγιότητα χωρίς Θεό, μια αγιότητα χωρίς αγάπη και χωρίς κοινωνία με τον πλησίον δαιμονοποιεί τον άνθρωπο και τον καθιστά ξένο και αποκομμένο από το κοινωνικό σώμα. Η πραγματική αγιοποίηση του ανθρώπου είναι ουσιαστικά μια πράξη αδελφοποιήσεως.

Ο κόσμος, όπως μας παρουσιάζεται στη σύγχρονη ζωή, στη σύγχρονη σκέψη και λογοτεχνία είναι ένας κόσμος βασικά άρρωστος και "βεβλαμμένος κατά νουν" και ζει το άγχος κάποιας πνευματικής ένδειας. Ένας κόσμος περιχαρακωμένος, έγκλειστος και φυλακισμένος, που δεν διψάει για δικαιοσύνη και ελευθερία, για αγιότητα και αγάπη. Ένας κόσμος φυλακής και απομονώσεως, κόσμος αυτοερωτισμού και αυτοϊκανοποιήσεως. Ένας κόσμος παραφροσύνης και μηδενισμού, αυτοκαταστροφής και δουλείας.

Η αλλοτρίωση που σήμερα πραγματοποιείται σ' όλες τις μορφές της ζωής είναι ενδεικτική του κόσμου που έρχεται. Αλλά και αποκαλυπτική της ταυτότητος του ανθρώπου του αύριο, που από σήμερα δημιουργεί μια αυτοσυνειδησία χωρίς Θεό, χωρίς αγάπη και ενάντια σε κάθε έννοια κοινότητας και κοινωνίας προσώπων.

Η μόνη διέξοδος είναι η εκκλησιαστική ζωή και πράξη, η μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας του Χριστού. Γιατί η ζωή μας στον ορθόδοξο χώρο είναι προέκταση της Λατρείας. Είναι "λειτουργία μετά την λειτουργία". Αν η ζωή μας δεν είναι άμεσα και οργανικά συνδεδεμένη με την λατρεία, αν δεν είναι ευχαριστία και δοξολογία, δεν μπορεί να ονομάζεται ορθόδοξη ζωή. Τότε αποδεικνύεται ότι και η κοινωνική μας ζωή δεν είναι παρά εξωτερική συμβατικότητα, τυπική και ανούσια, που αποβαίνει "εις κρίμα και κατάκριμα και όχι εις σωτηρίαν".

Το ευαγγέλιο της κρίσεως είναι μια χαρμόσυνη είδηση. Κρύβει την υπόσχεση ότι ο Κύριος θα έλθει και θα περιμαζέψει τα τέκνα του και ο πόνος δε θα υπάρξει πια και το κακό θα σβήσει. Το μέτρο με το οποίο θα κριθούμε θα είναι η απόλυτη και αδυσώπητη δήλωση του Θεού ότι μόνο ο δρόμος της αγάπης και της προσφοράς μετράει και μάλιστα ολοκληρωτικής και αψεγάδιαστης. Αυτός είναι ο δρόμος του Θεού. Ο Σταυρός Του μαρτυρεί την πίστη Του στο ανθρώπινο γένος και στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, μαρτυρεί την ακατάβλητη ελπίδα Του.


ΠΗΓΗ: Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος

Σχόλια στο Σάββατο προ των Απόκρεω

Το Ψυχοσάββατο


Την παραμονή της Κυριακής των Απόκρεω, η Εκκλησία μας καλεί σε μια παγκόσμια ανάμνηση όλων "των απ' αιώνος κοιμηθέντων ευσεβώς, επ' ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου". Αυτή πραγματικά είναι η μεγάλη ημέρα της Εκκλησίας κατά την οποία προσευχόμαστε για τα κοιμηθέντα μέλη της. Για να καταλάβουμε το νόημα που υπάρχει στη σχέση της Μεγάλης Σαρακοστής και της προσευχής για τούς κοιμηθέντες θα πρέπει να θυμηθούμε ότι μέσα στην Εκκλησία βιώνουμε το μυστήριο της αγάπης του Θεού.

Η νέα ζωή που μας έδωσε ο Χριστός και που μεταβιβάζεται σε μας δια της Εκκλησίας είναι πάνω απ' όλα μια ζωή συνδιαλλαγής, "συναγωγής εις ενότητα όλων των διεσκορπισμένων", η αποκατάσταση της θραυσμένης από την αμαρτία αγάπης. Αλλά πως είναι δυνατό ν' αρχίσουμε ποτέ την επιστροφή μας στο Θεό και τη συμφιλίωσή μας μ' Αυτόν, αν από μέσα μας δεν ξαναγυρίσουμε στη μοναδική καινή εντολή της αγάπης; Ζητάμε από το Θεό να θυμηθεί αυτούς που και ‘μεις θυμόμαστε και τούς θυμόμαστε ακριβώς γιατί τούς αγαπάμε. Προσευχόμενοι γι' αυτούς τούς συναντάμε εν Χριστώ, ο οποίος Αγάπη εστίν και που - ακριβώς επειδή είναι αγάπη - ξεπερνάει το θάνατο που είναι η τελική νίκη του χωρισμού και της έλλειψης της αγάπης. Μέσα στο Χριστό δεν υπάρχουν ζωντανοί και πεθαμένοι γιατί όλοι είναι ζώντες εν Χριστώ. Αυτός είναι η ζωή και αυτή η Ζωή είναι το φως του ανθρώπου. Αγαπώντας το Χριστό αγαπάμε όλους εκείνους που βρίσκονται εν Αυτώ.


Το μυστήριο του θανάτου

Ο θάνατος παραμένει ένα σκάνδαλο αλλά και ο έσχατος εχθρός σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο (Κορ. 15, 26). Όμως όλη η Ακολουθία ευωδιάζει από τη χαρά και το μήνυμα της Ανάστασης. Ας σταθούμε για λίγο σε μια καταπληκτική περιγραφή του αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου για το τέλος της ζωής μας: "Χριστέ, πανσόφως Συ προώρισας, εκάστου τέλος ζωής, τον όρον και τον τρόπον ... δι' ους εκάλυψεν τάφος εν πάση χώρα" (Όρθρος, Ωδή α). Παράλογο θα έλεγε κανείς. Πως είναι δυνατόν ο ιερεύς να δίδει προτεραιότητα στο τέλος και στη συνέχεια να μιλά για όρο; Εδώ όμως ο τρόπος λαμβάνει όλη τη σημασία του. Ο Θεός ορίζει στον κάθε άνθρωπο μια αποστολή, η οποία θα λέγαμε έχει οριοθετηθεί. Αλλά το περιεχόμενό της, ο τρόπος αυτής της ζωής έχουν αφεθεί στην απεριόριστη ελευθερία του ανθρώπου.


Γιατί προσευχόμαστε για τούς κεκοιμημένους;

Ποιο είναι το νόημα των προσευχών μας για τούς κεκοιμημένους; Μήπως ζητούμε από το Θεό να κάνει κάποια αδικία; Βεβαίως όχι. Με την προσευχή μας αποδεικνύουμε ότι οι κεκοιμημένοι δεν έζησαν μάταια. Μαρτυρούμε, ότι μαζί με τα πολλά λάθη που έκαμαν στη ζωή τους, βοήθησαν να φυτευτεί ο σπόρος της αγάπης. Προσευχόμαστε γι' αυτούς με αγάπη και ευγνωμοσύνη και θυμόμαστε την παρουσία τους ανάμεσά μας. Η προσευχή μας γι' αυτούς πρέπει να στηρίζεται και από τις πράξεις μας, τη φιλάνθρωπη διάθεση και την ελεημοσύνη. Εάν στη ζωή μας δεν καρποφορεί ο σπόρος που αυτοί έσπειραν μέσα μας, τότε οι προσευχές μας γι' αυτούς θα' ναι αληθινά αδύναμες.

Πρέπει να ‘μαστε σε θέση να λέμε: "Κοίταξε, Χριστέ μου, αυτός ο άνθρωπος έζησε και μ' έκανε να τον αγαπήσω, μου ‘δωσε παραδείγματα ν' ακολουθήσω και τ' ακολουθώ". Και θα ‘ρθει η μέρα που θα μπορούμε να λέμε: "Ο,τι καλό βλέπεις στη ζωή μου δεν είναι δικό μου. Εκείνος μου το ‘δωσε, πάρε το και ας είναι αυτό προσφορά στην αιώνια μνήμη του και στη συγχώρεσή του".

Η ζωή του καθενός μας δεν λήγει με τον θάνατό μας πάνω στη γη και τη γέννησή μας στον άλλο κόσμο. Η παρουσία μας σφραγίζει όποιον συναντήσουμε. Αυτή η ευθύνη συνεχίζεται και μετά θάνατον κι έτσι οι ζωντανοί συνδέονται με τούς κεκοιμημένους για τούς οποίους και προσεύχονται. Η προσευχή μας γι' αυτούς είναι ουσιαστική γιατί εκφράζει την πληρότητα της κοινής μας ζωής.

Προσευχές για τούς κεκοιμημένους

Μνήσθητι Κύριε των επ' ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου κεκοιμημένων πατέρων και αδελφών ημών, και πάντων των εν ευσεβεία και πίστει τελειωθέντων, και συγχώρησον αυτοίς παν πλημμέλημα εκούσιόν τε και ακούσιον, εν λόγω, ή έργω, ή κατά διάνοιαν πλημμεληθέν υπ' αυτήν.

Και κατασκήνωσον αυτούς εν τόποις φωτεινοίς, εν τόποις χλοεροίς, εν τόποις αναψύξεως, ένθα απέδρα λύπη, πάσα οδύνη, και στεναγμός, όπου η επισκοπή του προσώπου σου ευφραίνει πάντας τούς απ' αιώνος Αγίους σου.

Χάρισαι αυτοίς την Βασιλείαν σου, και την μέθεξιν των αφράστων και αιωνίων σου αγαθών, και της σης απεράντου και μακαρίας ζωής την απόλαυσιν.

ΠΗΓΗ: Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος

Δεύτερη Συνεδρία της Δ.Ι.Σ. για το μήνα Φεβρουάριο

Συνήλθε σήμερα Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010, στην δεύτερη Συνεδρία Της η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπό την Προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου.

Κατά την σημερινή Συνεδρία:

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος επικύρωσε τα Πρακτικά της προηγουμένης Συνεδρίας.

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος ασχολήθηκε με το θέμα της Ελληνικής Ιθαγένειας σε αλλοδαπούς μετανάστες, το οποίο ετέθη σε διαβούλευση από το Ελληνικό Κοινοβούλιο και κατέληξε στα εξής:

1. Η εν ισχύι νομοθεσία δια της οποίας κυρώθηκε ο κώδικας της Ελληνικής Ιθαγένειας προβλέπει τα σχετικά με την κτήση της Ελληνικής Ιθαγένειας, την απώλεια της Ιθαγένειας και την αρμοδιότητα επί θεμάτων Ιθαγένειας καθώς και την απόδειξη της Ελληνικής Ιθαγένειας.

H θέσπιση και η κατά καιρούς τροποποίηση του Νόμου που αφορά την Ιθαγένεια, δεν προέβλεπε, ούτε και τώρα προβλέπει την παρέμβαση της Ιεράς Συνόδου. Είναι αρμοδιότητα της Ελληνικής Πολιτείας, δια του Ελληνικού Κοινοβουλίου, κατά τον λόγο του Χριστού «απόδοτε τα του Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ» (Μαρκ. ιβ´ 17).

2. Η Εκκλησία είναι αρμοδία να καθορίζει τις προϋποθέσεις και τους όρους, με τους οποίους αποδέχεται αλλοδόξους και αλλοεθνείς στο δικό της εκκλησιαστικό πολίτευμα, δια του Βαπτίσματος, και να χορηγεί σε αυτούς την Χάρη του Θεού δια των Μυστηρίων και ιδιαιτέρως δια του Μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια, ενέταξε στους κόλπους Της πολλούς αλλοδαπούς και αλλοεθνείς, κατόπιν αιτήσεώς τους και κατηχήσεως, τους οποίους έκτοτε θεωρεί ομότιμα και ισότιμα μέλη Της, δεδομένου ότι η Εκκλησία κινείται πέρα από γλώσσες και εθνότητες και είναι η ενότητα των πάντων.

Συγχρόνως οι κατά τόπους Μητροπολίτες και Ιερείς, μετά ζήλου και αγάπης αντιμετωπίζουν το θέμα των μεταναστών, και ανταποκρίνονται στις υλικές ανάγκες τους, ακόμη και των αλλοδόξων, διότι εφαρμόζουν τον λόγον του Κυρίου: «επείνασα γαρ και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα και εποτίσατέ με, ξένος ήμην και συνηγάγετέ με, γυμνός και περιεβάλετέ με, ησθένησα και επεσκέψασθέ με, εν φυλακή ήμην και ήλθετε προς με» (Ματθ. κε´ 35).

3. Ο Νόμος περί Ιθαγένειας δεν ταυτίζεται απόλυτα με το μεταναστευτικό πρόβλημα. Γι' αυτό η Ελληνική Πολιτεία πρέπει να μελετήσει επισταμένως τις προϋποθέσεις, βάσει των οποίων θα χορηγείται η Ελληνική Ιθαγένεια. Συγχρόνως όμως πρέπει να αντιμετωπίσει με σοβαρότητα το μεταναστευτικό πρόβλημα, βάσει της Ευρωπαϊκής Νομοθεσίας, αλλά και της ευαισθησίας και της ιδιαιτερότητος ορισμένων περιοχών της Πατρίδος μας, και τις ενδεχόμενες κοινωνικές επιπτώσεις στο σύνολο του πληθυσμού.

4. Οι κατά τόπους Μητροπολίτες, καίτοι βεβαίως δεν αμφισβητούν την νομοθετική αρμοδιότητα του Ελληνικού Κοινοβουλίου σε τέτοια ζητήματα, ούτε και την ιδιοποιούνται, έχουν αίσθηση της αποστολής τους ως Ποιμενάρχες. Γι' αυτό αφενός μεν τηρούν τις εντολές του Χριστού για την αγάπη προς πάντας, αφετέρου δε γνωρίζουν και τις επί μέρους εθνικές και κοινωνικές ευαισθησίες, οπότε οι απόψεις τους πρέπει να συνυπολογίζονται για την αντιμετώπιση τέτοιων κρισίμων θεμάτων.

Επίσης η Διαρκής Ιερά Σύνοδος ενέκρινε την δωρεάν παραχώρηση προς τον Δήμο Κυθήρων, εκτάσεως γης 14 στρεμμάτων, ιδιοκτησίας του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου Λιβαδείων Κυθήρων, για την ανέγερση Σχολικού συγκροτήματος.

Τέλος η Δ.Ι.Σ. συζήτησε και έλαβε αποφάσεις σχετικά με τρέχοντα υπηρεσιακά ζητήματα.

Εκ του Γραφείου Τύπου της Ιεράς Συνόδου.